بازدید:1479 دسته :

مرگ برنامه ريزي شده سلول  (programmed cell death) PCD ، از يك ديدگاه خودكشي سلول محسوب مي شود. اما از ديدگاه زيستي اين اقدام در جهت بقا گياه انجام مي پذيرد . بسياري از پديده هايي كه در گياه مشاهده مي شوند ، محصول مرگ برنامه ريزي شده سلول هستند . تشكيل شدن آوندهاي چوبي ، از بين رفتن سلول هاي آلورون در غلات ، ايجاد پاسخ فوق حساسيت يا HR (hypersensitive response) در نتيجه حمله عوامل بيماريزا ، پير شدن برگ ها و گل ها ، تشكيل بافت آئرانشيم و غيره از جمله اين موارد است . تا كنون ژن هاي بسياري در اين رابطه شناسايي شده اند . برخي از اين ژن ها به عنوان نشانگر در شناسايي مرگ سلول استفاده مي شوند . به عنوان مثال ژن نشانگر SAG 12 در گياه آرابيدوپسيس در سلول هاي مجاور نقاط آلوده به ويروس TMV و باكتري هاي مولد HR بيان مي شود . همچنين نقش اندامك هاي سلولي مانند كلروپلاست و ميتوكندري در فرايند مرگ سلول مشخص شده است . مسيرهاي متعدد سوخت و سازي و تاثير متقابل آن ها ، همچنين تظاهر يا عدم تظاهر ژن هاي مختلف به پيچيدگي اين فرايند افزوده اند . انواع اكسيژن فعال (ROS) ، تركيبات NO ، آنزيم ها و هورمون ها تركيبات كليدي در ايجاد مرگ سلول مي باشند .هورمون تاثير متفاوتي اعمال مي كنند . به طوري كه آبسيسيك اسيد سبب بازدارندگي و جيبرلين سبب تشديد كنندگي مرگ سلول مي شود. واكوئله شدن ، تغيير تراوايي غشا و شكسته شدن كروموزوم ها از جمله تغييرات سلول در هنگام مرگ مي باشد . با شناسايي ژن هاي درگير در در مرگ سلول در آينده شاهد تحولي چشمگير در مسايل زيستي خواهيم بود . با اين حال تاكنون بسياري از رخدادهايي كه در اين فرايند اتفاق مي افتد بخوبي شناخته نشده اند.