جمله‌های ماندگار اتاق شماره 6

«گناه این شرافتمند نبودن به گردن من نیست ، بلکه به گردن زمانه است ... اگر دویست سال بعد به دنیا می آمدم ، آدم دیگری می شدم.»

«سپیده رندگی جدید هم درخشیدن خواهد گرفت، حقیقت پیروز میشود و ما هم رنگ خوشبختی را خواهیم دید! عمر من قد نمیدهد، تا آن موقع کلکم کنده میشود، ولی نواده های یکی از ما بالاخره این روز را خواند دید...»

«اگر ناپاکی جسمی و اخلاقی را از جایی برانیم، خود را به جای دیگر منتقل میکند. باید صبر کرد تا خود این ناپاکی از آنجا پر بکشد.»

««چقدر حیف که در شهر ما مطلقا کسی پیدا نمی شود که دوست داشته باشد و بتواند درباره ی موضوع عاقلانه و جالبی با آدم حرف بزند.»»

«آدم باید روحی داشته باشد که برآشفته شود وهمدردی کند.»

«باید برای درک زندگی تلاش کرد، خوشبختی واقعی در همین درک نهفته است.»

«اگر زندان و تيمارستان هست، پس كسى هم بايد درآن ها باشد. شما نباشيد، من نباشم، يك شخص سومى پيدا مى شود. صبر داشته باشيد، زمانى در آینده‌ی دور زندان ها و تيمارستان ها ديكَر وجود خارجى نخواهند داشت، ديگر نه ميله اى رو پنجره ها مى بينيد، نه لباس بيمارستان. مطمئنا چنين زمانه اى دير يا زود مى رسد.»

«هیچ‌کس در یک سیستم ناعادلانه، واقعاً بیرون از دایره‌ی آسیب نیست»