Mahshid

به نظرم چیزی که جنایت و مکافات رو ماندگار می‌کنه، اینه که می‌بینیم راسکولنیکف چطور از نظر فکری برای جنایتش دلیل می‌تراشه، اما در عمل نمی‌تونه از عذاب وجدانش فرار کنه. انگار داستایفسکی می‌خواد نشون بده فاصله‌ی بین چیزی که فکر می‌کنیم بهش باور داریم و چیزی که واقعاً در وجودمونه، خیلی بیشتر از اونیه که تصور می‌کنیم.

این کتاب شرح تاریخِ مکررِ انسان دردمند است، این درد پایان ناپذیر. بیماری های همه گیر، طاعون، کرونا، آنفولانزا و ...

من این کتاب رو توی 2ساعت تموم کردم. داستان روون پیش میره. جز کتاب هاییه که دوست داشتنیمه

داستانی فراموش نشدنی درباره ی اوضاع بشر و فقر که همه چیز را از بین میبرد؛ عشق، شادی

" امروز قصابم، فردا شاید گوشت بشم" این کتاب حس وحشت و درماندگی رو به به ادم القا می‌کنه هیچ حدی برای ذات خبیث ادمی وجود نداره. کتاب جالبی بود؛ بیشتر از خودِ ایده‌ی آدم‌خواری، چیزی که برام جذاب بود عادی شدن خشونت و تبدیل شدن انسان به یک کالا بود. اینکه آدم‌ها چطور کم‌کم به چیزی که زمانی غیرقابل‌تصور بوده عادت می‌کنن، به نظرم مهم‌ترین بخش کتاب بود. پایانش هم خوب بود و با فضای کلی داستان جور درمی‌اومد.

این کتاب رو خیلی دوست داشتم خیلی احساس داشت.

«او قیافه انسانی یک حیوان اهلی را داشت.»

«مردم یا افرادی عادی هستن یا افراد غیر عادی؛ افراد عادی حق خلاف ندارند، اما اشخاص غیر عادی حق هر نوع جنایت را دارند.»

«طاعون هرگز نمی‌میرد؛ ناپدید هم نمیشود. طاعون سالها در وسایل شخصی و لباس ها خفه میشود. شاید روزی دوباره به دلیل شور بختی و جهل آدم‌ها، دوباره موشها را بیدار کند تا در شهر خوشبختی بمیرد.»

«او و همه‌ی مردم در 3 چیز مشترک بودند: عشق، رنج و تبعید.»

«درد و دل با دیگران جز آنکه رنجی به رنجت اضافه کند، سود دیگری نداشت. مردم نمیخندیدند. چهره ها عبوس و جدی بود. طرف مقابل هر آدم دیگر خودش نبود؛ دیگری هم نبود. طرف مقابلش فقط طاعون بود.»

«خاطرات، چه شیرین چه تلخ، همیشه منبع عذاب هستند؛ دست کم برای من که چنین است؛ اما حتی این عذاب هم شیرین است. و وقت هایی که دل آدم پر است، بیمار است، در رنج است و غصه دار، آن وقت خاطرات تر و تازه اش می کنند، انگار که یک قطره ی شبنم شبانگاهی که پس از روزی گرم از فرط رطوبت می افتد و گل بیچاره ی پژمرده را که آفتاب تند بعد از ظهر تفته اش کرده، شاداب می کند.»