@mobinmohammadi · ۱۰ مهر ۱۴۰۵
«بلام صحنه‌ای را روایت می‌کند که روزولت پس از بازگشت از تهران درباره‌ی خطر حضور جاسوسان آلمانی در شهر صحبت می‌کند: در جایی مثل تهران، احتمالا صدها جاسوس آلمانی در اطراف ما هستند. تصور می‌کنم اگر می‌توانستند هر سه‌ی ما را هنگام عبور از خیابان‌ها گیر بیندازند، شکار بسیار خوبی نصیبشان می‌شد.»
در همان آغاز کنفرانس، مسئله‌ی امنیت رهبران به یکی از مسائل عملی مهم تبدیل شد. اقامتگاه روزولت در نمایندگی آمریکا قرار داشت و با اقامتگاه شوروی فاصله داشت؛ در حالی که استالین و مقامات شوروی نگران رفت‌وآمد رهبران در خیابان‌های تهران بودند. در اسناد رسمی آمریکا آمده است که هریمن به خطر حضور عوامل محور و احتمال حمله در مسیر رفت‌وآمد اشاره کرده بود و در نهایت روزولت پذیرفت به محوطه‌ی سفارت شوروی منتقل شود تا هر سه رهبر در یک مجموعه باشند و برای دیدارهایشان مجبور به عبور از خیابان‌های شهر نباشند. این وضعیت در شرایطی شکل گرفته بود که خودِ کنفرانس از نظر سیاسی اهمیت فوق‌العاده‌ای داشت. قرار بود درباره‌ی عملیات‌های آینده‌ی متفقین، حمله به فرانسه، جنگ در جبهه‌ی شرق و حتی برخی مسائل مربوط به جهان پس از جنگ تصمیم‌گیری شود؛ بنابراین امنیت شخصی سه رهبر، می‌توانست مستقیما بر امکان ادامه‌ی مذاکرات و تصمیم‌گیری‌های کنفرانس اثر بگذارد. اسناد آمریکایی نیز نشان می‌دهند که پیش از ورود به تهران، خطر حمله به روزولت در صورت افشای محل حضورش به‌طور جدی در محاسبات امنیتی مطرح بود.