۲۴ نظر ثبت‌شده
توشیکازو کاواگوچی
فکرش را بکنید! فقط می‌توانید در مکانی خاص، روی یک صندلی خاص بنشینید و برگردید به زمان گذشته با علم به این‌که نمی‌توانید حال را تغییر دهید. جلویتان یک فنجان قهوه‌ی داغ گذاشته می‌شود و به قدر سرد شدن آن فرصت دارید در گذشته باقی‌بمانید و پیش از کاملاً سرد شدن آن، باید کامل بنوشیدش و به حال برگردید. کتاب پیش رو همین است، آدم‌هایی که تنها یک‌بار این فرصت را دارند و به گذشته برمی‌گردند. عشق و مرگ در تمامی سطور کتاب به هم تنیده‌اند...
ویرجینیا وولف
ویرجینا وولف، خود درباره‌ی کتابش می‌گوید:«این کتاب رؤیای من است برای بیان زندگی، ذهن، و خود؛ همچون موج‌هایی که به ساحل می‌زنند، بازمی‌گردند، و هیچ‌گاه یکی نیستند.» موج‌ها، را می‌توان از پیشروترین و تجربی‌ترین آثار ادبیات مدرن دانست. این کتاب نه‌تنها در کارنامه وولف جایگاه ویژه‌ای دارد، بلکه از نظر ساختار، زبان و نگرش به ذهن انسان، از پیچیده‌ترین و در همان‌حال شاعرانه‌ترین آثار قرن بیستم است. رمان سبک جریان سریال ذهن را پی می‌گیرد و از راه تک‌گویی‌ها شش شخصیت اصلی به نام‌های برنارد، سوزان، رودا، نویل، جینی و لوئیس پیش می‌رود. راوی اما سوم شخص غایب است و صدای درون ذهن شخصیت‌ها را با زبانی شاعرانه، بخش‌بخش و درونی می‌شنویم. اینان از کودکی تا کهن‌سالی را با یکدیگر می‌گذرانند. شخصیت هفتمی به نام پرسیوال نیز وجود دارد که اگرچه مستقیماً صحبت نمی‌کند، اما حضوری تأثیرگذار در زندگی و ذهنیت دیگران دارد. برنارد مجذوب کلمات و روایت‌هاست، رودا درگیر است با ترس و انزوا، نویل غرقه است به عشق و زیبایی، جینی فریفته‌ی جسم، و شهوت و ظاهر و ظواهر، لوئیس جاه‌طلب است و سوزان پیچیده به طبیعت و حس مادرانگی. هر کدام جداگانه راوی سه مرحله‌ی زندگی خود از کودکی، نوجوانی و پیری هستند و در این میان فریفته‌ی پرسیوالی که هرگز در رمان حاضر نیست اما هر لحظه صحبت از اوست، گویی گودو.
جان ویلیامز
ویلیام استونر، پسر جوان خانواده‌ای کشاورز، مزرعه‌شان در میسوری را ترک می‌کند و به قصد خواندن رشته‌ی کشاورزی در آغاز قرن بیستم به دانشگاه می‌رود. استونر بسیار ناگهانی به ادبیات انگلیسی علاقمند می‌شود و مسیر جدیدی را برای زندگانی برمی‌گزیند. استونر در این رشته مدرک دکتری خود را دریافت می‌کند و به عنوان استاد در دانشگاه محل تحصیل خود مشغول به کار می‌شود. زندگی او با شکست و ناکامی، ازدواج ناموفق، روابط پیچیده و پر تنش در حرفه‌اش و با همکاران می‌گذرد. زندگی احساسی او زندگی‌ای مطلوب نیست. کتاب درون‌مایه‌های انزوا، تعهد و عشق به ادبیات و حقیقت، فداکاری و شرافت در زمان شکست را به زیبایی به تصویر می‌کشد و در سکوت و با قدرت و آرامش شما را با زندگی صادقانه‌ی مردانه همراه می‌کند.
آلفونس دوده
کتاب مجموعه‌ای است از دست‌نوشته‌های آلفونس دوده در دوران درگیری‌اش با بیماری‌ای حاد که در سال‌های پایانی زندگی‌اش آنها را نگاشته است، او از نوشتن بهره جست به سبب درمان و تسکین، سرنوشت اما چیزی جز مرگ را رقم نزد. جولین بارنز این نوشته‌ها را به صورت کتاب به انگلیسی برگردانده است. خواندنش ارزشمند است، بسیار لطیف و دقیق پرداخت شده‌اند دست‌نوشته‌ها و فارسی خوبی دارد.
سوزان کین
کتاب تلخ و شیرین، اثر سوزان کین از جمله کتاب‌های خودیاری است. کتاب مسائلی را که روزانه با آنها در کلنجار هستیم به خوبی به تصویر می‌کشد. به ما نشان می‌دهد که چگونه از همان آغاز می‌شود که شخصیت بهتر و کامل‌تری داشته باشیم، چگونه نگاهی بهتر داشته باشیم به مسائل، چگونه بتوانیم با اندوه و تمنا کنار بیاییم، چگونه بتوانیم با غم خود کنار بیاییم، چگونه بتوانیم مسائل را بهتر و ساده‌تر و عمیق‌تر تحلیل کنیم و بدانیم و بپذیریم. برای خلاصه می‌توان آورد که کتاب به ما نشان می‌دهد که چگونه می‌توان چپ و راست، تاریک و روشن، غم و شادی و درد و هنر را در کنار هم داشت... من کتاب را با ترجمه‌ی علیرضا شفیعی نسب خواندم.
جین آستین
اثر جین آستن در مجموعه‌ی رمان انگلیسی ادبی و کلاسیک طبقه‌بندی می‌شود و خالی از لطف نیست که به زبان اصلی خوانده شود. رمان هجوی درخشان بر ادبیات گوتیک است، همچنین کندوکاوی ظریف در ذهن دختری جوان که مرز میان تخیل رمانتیک و واقعیت را می‌آزماید. آستین با طنزی نیش‌دار، بلوغ ذهنی و اجتماعی قهرمانش را در دل رمانسی پر از سوءتفاهم و کشف به تصویر می‌کشد.
اوسامو دازای
«شایو» در زبان ژاپنی به معنای پایین رفتن خورشید است، و کتاب داستانی‌ست راجع به سقوط، فرود و افول یک خانواده‌ی اشراف‌زاده‌ی متمول ژاپنی. راوی داستان کازوکوست، دختر خانواده، که با مادر بیمار خود روزگار می‌گذراند و برادری معتاد که پس از جنگ به خانه بازنگشته و بازگشتش نیز مایه‌ی دیگر دردسرهاست. کازوکو پی بازپس‌گرفتن حق خود از روزگار است، درحالی‌که از زندگی زناشویی ناموفق خود شاکی‌ست، پی یافتن دوباره‌ش عشق است. او محافظه‌کار است و مراعات دیگران سبک گذران زندگانی اوست و گاه‌وبی‌گاه در تلاش است مادر اصیل خود را الگو قرار دهد. در تلاش است که زندگی‌ای سالم و زیبا داشته باشد اما در نهایت هرگز موفق نمی‌شود و تباهی را پیش رو دارد. داستان از زبان اول شخص بیان می‌شود، ساده و صمیمی از سخت‌ترین روزها و حوادث زندگی‌اش، زندگی‌ای که هرگز مسیر سبز را نمی‌یابد و این‌جا و آن‌جا پنداری راوی زندگی ماست به گونه‌ای متفاوت.
اوریپید، جنیفر سنت
سال‌ها پیش از آغاز نمایش و در آستانه‌ی جنگ تروا، آگاممنون، فرمانده‌ی یونانی، برای جلب رضایت الهه‌ی آرتمیس، ناگزیر دختر خود را قربانی کرد. این اقدام، راه را برای حرکت سپاه یونان به‌سوی تروا هموار ساخت، اما زخمی عمیق بر قلب همسرش، کلیتمنسترا، به جا گذاشت. یک دهه بعد، هنگامی که آگاممنون از جنگ بازمی‌گشت، کلیتمنسترا همراه با معشوقش، اگیستوس، نقشه‌ی قتل او را به اجرا گذاشتند. در روایت اوریپید از این داستان، الکترا پس از قتل آگاممنون از کاخ سلطنتی رانده شده و برای جلوگیری از تولد وارثی نیرومند که بتواند انتقام بگیرد، به ازدواج با یک کشاورز فقیر وادار می‌شود. روزی، دو غریبه به خانه‌ی او می‌آیند. آنها هویت خود را آشکار نمی‌کنند، اما در واقع یکی از آنها برادر تبعیدی‌اش، اورستس، و دیگری دوست وفادارش، پلیادس، است. الکترا پس از پذیرایی از آنها، سرگذشت خود را بازگو می‌کند. در این میان، یک خدمتکار سالخورده اورستس را از زخمی که در کودکی برداشته بود، شناسایی کرده و خواهر و برادر نقشه‌ی انتقام خود را طراحی و اجرا می‌کنند و با کشتن همسر مادر خود و خود مادر، را به سزای کردار می‌رسانند.
اوریپید
این نسخه‌ی تازه‌ای از نمایشنامه‌ی کلاسیک زنان تروا است که برگردانی شاعرانه را با مقدمه و توضیحاتی علمی در هم می‌آمیزد. در میان تراژدی‌های یونان باستان، تنها این اثر از اوریپید است که به‌طور مستقیم نابودی کامل یک شهر و یک ملت را به تصویر می‌کشد. شاید به دلیل سنگینی این مضمون، و یا از آن جهت که چنین موضوعی همچنان با دغدغه‌های زمانه‌ی ما پیوند دارد، زنان تروا یکی از معدود نمایشنامه‌های باستانی است که همچنان روی صحنه اجرا می‌شود. در این اثر، تخیل نمایشی و دیدگاه اخلاقی اوریپید فراتر از مرزهای زمان حرکت می‌کند و با مخاطبان امروز نیز ارتباط برقرار می‌کند. نمایشنامه دو محور اصلی دارد: نخست، رنج و محنت قربانیان جنگ، که در سرگذشت زنان بازمانده از سقوط تروا نمود پیدا می‌کند، و دیگر، انحطاط و فساد پیروزمندان، که در رفتار بی‌ملاحظه و در نهایت خودویرانگر یونانیان آشکار است. این اثر تصویری جاودان از استقامت انسان در مواجهه با نابودی و یأس ارائه می‌دهد. زنان تروا، به‌ویژه در زمانه‌ی جنگ و بحران، معنای تازه‌ای پیدا می‌کند و تجربه‌ای ملموس از رنج و اضطراب انسانی را بازگو می‌کند. با این حال، این روایت تنها به توصیف درد و رنج بسنده نمی‌کند، بلکه در لایه‌های عمیق‌تر خود به موضوعات قدرت، سیاست، اخلاق و مصلحت نیز می‌پردازد. نمایشنامه نشان می‌دهد که وسوسه‌ی قدرت و خطرات ناشی از تسلیم شدن به آن یا ایستادگی در برابر آن، نه صرفاً دغدغه‌های نظری، بلکه واقعیت‌های تلخ زندگی در دوران اوریپید بوده‌اند.
اشتفن تسوایک
این اثر را می‌توان از برجسته‌ترین نمونه‌های تحلیل روان‌شناختی شخصیت در ادبیات قرن بیستم به‌شمار آورد. در فرانسه، در مهمان‌سرایی آرام، گروهی متشکل از مسافرانی که با هم دوستی دارند درباره‌ی زن جوان متأهلی بحث می‌کنند که با مرد جوان و زیبارویی که او نیز از مسافران تازه‌رسیده بود، گریخته است. راوی داستان اول‌شخص است و ماجرا شرحی است از گذر ٢۴ساعت بحرانی از زندگی یک زن که همسر خود را از دست داده و فرزندانش به زندگانی خود مشغول‌اند، او گرفتار یک کشش عاطفی-جنسی ناگهانی و غیرمنتظره می‌شود. راوی، به سخنان جمع گوش می‌دهد و سرانجام از آن‌جا که منصفانه قضاوت می‌کند، برگزیده می‌شود به عنوان شنونده، از سوی زن میانسال برای شنیدن رازی که سال‌ها با شرمندگی در سینه حفظ کرده است. زن داستان نیمه‌مشابه خود را با زن گریخته و عشق ناکام و احساسات سرکوب‌شده‌ی خود را صادقانه بیان می‌کند و عیان می‌کند که دل‌باخته به جوانی قمارباز... به روشنی در این داستان مشاهده می‌کنیم که چگونه همدلی توانمند است بدل شود به میل.
سارا کین
سارا کین این یادداشت‌ها را در اقامت‌های گاه‌وبی‌گاهش در آسایشگاه روانی نگاشته است. او پس از نوشتن این نمایشنامه خود را به دار آویخت. ماجرای نمایشنامه در یک بیمارستان روانی رخ می‌دهد. متن گسیخته است و پنداری حال‌واحوال نویسنده را شاهدیم، مجموعه‌ای از اعداد و ارقام، دیالوگ و مونولوگ، هذیانی شعرگونه و در نهایت تحلیل رفتن نویسنده از عشقی نافرجام و غیرواقعی...
زولفو لیوانلی، زلفی لیوانلی
داستان با شنیدن خبر قتل مردی اهل ترکیه، به‌دست نژادپرستان آغاز می‌شود. ابراهیم خبرنگار با شنیدن این خبر متوجه می‌شود که فرد کشته‌شده حسین است. دوست کودکی او. همین امر سبب می‌شود تا ابراهیم از پی ماجرای حسین به زادگاهش بازگردد و با کاوش دریابد که حسین دلبسته‌ی دختری ایزدی به نام ملک‌ناز بوده و سعی داشته با او که از پناهجویان سوری در ترکیه است ازدواج کند و در این راه با مشکلاتی مواجه می‌شود و در همین مسیر نیز جان خود را از دست می‌دهد. ابراهیم با تلاش برای یافتن راز این زندگی احساس می‌کند آرام‌آرم به ملک‌ناز دل‌باخته، بی‌آن‌که او را دیده باشد و... من ترجمه‌ی خانم گلزار را خواندم.
باربارا پیم
زنانی وجود دارند که وجود و حضورشان نادیده گرفته می‌شود از سوی مردان و دیگر افراد. زنانی که در کشیش‌نشین دست کمک دارند. برای مردان چای می‌ریزند. گل‌آرایی می‌کنند. انجمن‌های خیریه را سامان می‌بخشند. به جلسات مردان درباره‌ی چگونگی برگزاری دیگر امور رونق می‌بخشند. این زنان، احساساتشان، خواسته‌هاشان، نیازهاشان، طلب‌های جنسی‌شان نادیده گرفته می‌شود و خود ناچار به سرکوب این حواس و عواطف می‌شوند. عشق‌های نشان‌داده شده بی‌مایه و کم‌رنگ است. زیر سلطه‌ی عشقی مردانه ارائه می‌شود. عاشقانه‌ها از نوع بوسه و آغوش نیست. کلام‌هایی سبک و نه چندان دربرگیرنده. زنانی که همه‌جا هستند و دست یاری می‌رسانند و حامی‌اند، اما هیچ‌جا نیستند.
الکساندر نهاماس
به دوستی که می‌رسیم ممکن است بارها و بارها از خود پرسیده باشیم و بپرسیم تا کجا باید پیش رفت، تا کجا باید صبوری کرد، کجا بخشید و کجا کوتاه نیامد. در این کتاب نهاماس به «دوستی» پرداخته، مفهومی که برای همگی حائز اهمیت است. بخش نخستین کتاب به بررسی و بیان نظریات اندیشمندانی چون ارسطو و اسمیت و مومنتی گذشته است. بخش‌های دیگر به غایت دوستی و عواملی که پایان دوستی را سبب می‌شود گذر کرده‌اند. نگاه و مکاشفه‌ای که دوستی چیست و در قرون پیشین چه مفهومی را در بر داشته است. کتاب فرصتی است برای اندیشیدن و تعمق برای اهلش. در کتاب آمده است:«درست همانطور که نمی‌توان دقیقاً توضیح داد چرا چیزی زیبا است، نمی‌توانیم دقیقاً بگوییم چرا با کسی دوستیم و دلیل کششمان به او چیست. هر چقدر هم که بکوشیم، همیشه چیزی از قلم می‌افتد.»
الیزابت هاردویک
کتاب بخش‌هایی از روزگار راوی را روایت می‌کند و ترکیبی است از داستان و خاطره. با قاطعیت می‌توان گفت کتاب بی‌پی‌رنگ است و خط مشق مشخصی را دنبال نمی‌کند با این‌همه سرشارست از لحظه‌هایی که پررنگ و به‌یادماندنی هستند و درخشان‌ترین‌شان خاطرات الیزابت از زمانی‌ست که در نیویورک به‌سر می‌برده است. در شب‌های بی‌خوابی، یک زن به زندگی خود و بازتاب خاطرات خویش نظر دارد.
آندری نیکولایدیس
کتاب فضای یک داستان جنایی را بهانه می‌کند تا وارد لایه‌های عمیق‌تری از تاریخ، مذهب و ذهن انسان شود. راوی، کارآگاهی است که باید معمای قتلی خانوادگی را حل کند، اما مسیر جست‌وجویش خیلی زود از «یافتن قاتل» فراتر می‌رود. در این میان، اتفاقاتی غیرعادی مثل برفی که بی‌دلیل در وسط تابستان می‌بارد یا آتش‌سوزی غیرمنتظره‌ی کتابخانه، واقعیت را سوررئال و ناپایدار جلوه می‌دهد. نیکولایدیس با این شگرد، مرز میان حقیقت و خیال را عمداً محو می‌کند و خواننده را وادار می‌کند تا در هر صفحه بپرسد: آیا آنچه می‌خوانم واقعاً رخ داده، یا فقط بازتاب ذهن شخصیت‌هاست؟ افزون‌‌براین، اشاره به آیین‌ها و روایت‌های تاریخی، لایه‌ای فلسفی به داستان می‌دهد؛ طوری که کتاب نه‌تنها یک معمای جنایی، بلکه سفری به دل حافظه و هویت جمعی است. اگر تنها در پی داستانی سرگرم‌کننده باشید احتمالاً داستان جذب‌تان نخواهد کرد اما اگر به روایت‌های مبهم، نمادگرایی و ترکیب ژانرها علاقه داشته باشید، خواندن «بازگشت» تجربه‌ای متفاوت خواهد بود.
ایتالو کالوینو
داستان راهبه‌ای است که گاه ساکن دیر است و گاه در نفش یک زن زیبا با درجه‌ی شوالیه شمشیر می‌زند. زنی که دل تمامی مردان اطراف را ربوده و خود دل در گرو شوالیه آژیلوف دارد. آژیلوف ناموجود است، یک زره توخالی سفید و همیشه تمیز و براق بر تن دارد و همیشه هر کاری را بی‌نقص و مانند به انجام می‌رساند. کالوینو در این کتاب جنگ و جنگیدن برای مذهب را به سخره می‌گیرد و در این میان جوانمردی و وفاداری و نام نیک و پاکدامنی را به تصویر می‌کشد. در یک کلام؟ کتاب خواندنی‌ست، دلنشین و لطیف، از دست مگذاریدش.
راینر ماریا ریلکه
ریلکه در ۱۸۸۵ در پراگ به دنیا آمد سال‌هایی از زندگانی خود را در فرانسه گذراند و در سال ۱۹۲۶ در پاریس درگذشت. او از پیشگامان و پیشوایان بزرگ طرفدار شعر ناب بود. این کتاب ترجمه‌ای است از نامه‌هایی که ریلکه به شاعر جوانی به نام فرانز گزاور کاپوس نوشته بود. فرانز از ریلکه درخواست کمک و راهنمایی داشت. این نوشته‌ها به فرانسه ترجمه شد و روزنامه‌ها انتشار آن را واقعه‌ی مهم ادبی نامیدند. آثار ریلکه به زبان آلمانی نگاشته شده‌اند، او همچنین دیوان اشعاری به زبان فرانسه سراییده است.
ابوتراب خسروی
در این کتاب سه روایت موازی را می‌خوانیم. داستان سعید دانشجوی مسلمان و اقلیما همکلاسی یهودی‌تبارش. روایت قدیس شِدرَک با نثر کهن یهودی و سرگذشت احمد بشیری با نثر کلاسیک فارسی. هر سه روایت محوری مشترک دارند، پرسش از جایگاه قداست و کلام در تاریخ بشر. مرز میان واقعیت و خیال مدام جابه‌جا می‌شود و میان این سه روایت در خوانش در حرکتیم. شخصیت‌ها رمزآلود و گاه مرتبط با تاریخ کهن‌اند. ساختار رمان پیچیده‌است و چون تکه‌های پازل هنگام خواندن باید کنار هم چیده شوند تا واقعیت را دریافت. قدرت نوشتن هر کاتب در هر یک از این روایات جهان را آن‌گونه برای ما می‌سازد که راوی خود آن را می‌خواهد.
ژرژ پرک
با زبانی شاعرانه و ریتمی آرام، حس رخوت و کرختی را به خواننده منتقل می‌کند. پرک با سبک خاصش که گاهی یادآور نویسندگان مدرنیستی چون کافکا و بکت است، دنیایی را می‌سازد که در آن زندگی، معنای مشخصی ندارد و گذر زمان چیزی جز یک جریان بی‌پایان نیست. شخصیت اصلی، در حالی که از روزمرگی می‌گریزد، به دام یکنواختی تازه‌ای می‌افتد که در آن حتی بی‌تفاوتی هم بدل به عادت می‌شود. یکی از ویژگی‌های جالب این اثر، استفاده از زاویه دید دوم شخص است. نویسنده با خطاب قرار دادن مستقیم شخصیت اصلی، نوعی فاصله‌گذاری ایجاد می‌کند که تأثیرگذاری روایت را دوچندان می‌سازد. این شیوه روایت، خواننده را در موقعیت شخصیت قرار داده و او را درگیر این وضعیت ذهنی خاص می‌کند. «مردی که خواب است» سفری درونی به ژرفای انزوا، پوچی و معناگریزی است؛ کتابی که مخاطب را به تأمل درباره‌ی وضعیت انسان معاصر و جایگاه او در دنیای مدرن وا‌می‌دارد.