Paníz

«رازهایی هستند که به فاش شدن راه نمی‌دهند. آدم‌ها شبانه، درحالی‌ که دست روحانی شافی را می‌فشارند و با درماندگی به چشمانش زل می‌زنند، در بسترشان می‌میرند، یا با یأسی از سویدای جان، با بغضی که گلویشان را به خاطر قباحت اسرار نهانشان می‌فشارد، اسراری که به فاش شدن راه نمی‌دهند. ولی افسوس که گاه وحشت برای گران‌چنان بر وجدان سنگینی می‌کند که فقط می‌شود آن را با خود به گور برد.»

«مرزهایی که زندگی و مرگ را از هم جدا می‌کنند در بهترین حالت گنگ و مبهم‌اند. چه کسی می‌تواند بگوید زندگی کجا پایان می‌یابد و مرگ از کجا آغاز می‌شود؟»

«به کجا تعلق داشتم؟ به چه چیز باید احساس تعلق می‌کردم جز شور و اشتیاق یاس‌آمیزم و ظلم و ستمی که در طول زندگی‌ام بر من رفته بود؟ چه می‌شد اگر فقط یک بار کسی، هرکسی، مرا آن‌طور که واقعا هستم، بی‌قید و شرط، پذیرفته بود، بی‌اینکه حقیقتی را پنهان کنم؟»

«شاید وقتی آدم‌ها آن‌قدر شدید در آرزوی چیزی باشند، تمنایشان باعث شود به هرچیزی که آرزویشان را برآورده می‌کند درآویزند.»

«“We knew there was a chance we might die, yes, but privately we thought we’d be okay. We were anticipating defeat, but also, and at the same time, thinking that we might somehow manage to come through after all. This wasn’t just me; for most of us, especially the younger ones, our hopes outweighed our fears.”»

«Nothing was done to us—we were simply placed in a complete void, and everyone knows that nothing on earth exerts such pressure on the human soul as a void.»