تولستوی و مبل بنفش

تو طول تجربه کتابخونیم کم کم به این نتیجه رسیدم که یکی از قشنگ ترین اتفاقایی که موقع خوندن میفته اینه که ما تو کتابها دنبال خودمون میگردیم انگار ادبیات ما رو وادار میکنه که داستان خودمون رو دوباره بخونیم؛ با ترسها، رنجها، فقدانها و تجربه هایی که شاید تو شلوغی زندگی کمتر فرصت کنیم بهشون فکر کنیم «تولستوی و مبل بنفش» روایت واقعی و خاطره گونه نینا سنکویچه؛ زنی که بعد از مرگ خواهرش با غم و فقدان بزرگی روبرو میشه و توی این دوران به کتاب ها پناه میبره. نینا تصمیم میگیره طی یک سال، هر روز یک کتاب بخونه اما چیزی که این مسیر رو برای من جذاب کرد این بود که اون دنبال فراموش کردن دردش نیست کتاب ها قرار نیست زخمش رو از بین ببرن بلکه کمکش میکنن با وجود اون زخم ادامه بده، باهاش کنار بیاد و دوباره ارتباطش رو با زندگی پیدا کنه در طول این مسیر، هر کتاب تبدیل میشه به فرصتی برای فکر کردن، دیدن دوباره خودش و پیدا کردن معنایی تازه در تجربه ای که از سر میگذرونه تنها چیزی که برای من کمی از جذابیت روایت کم میکرد اشاره زیاد به عنوان کتابها و اسم نویسنده ها بود که گاهی ریتم داستان رو کند میکرد هرچند همین موضوع هم نشون میداد کتابها چقدر در زندگی نینا حضور پررنگی داشتن در نهایت، تجربه خوندن «تولستوی و مبل بنفش» برای من تجربه ای آرام و دلنشین بود،روایتی از اینکه چطور ادبیات میتونه تو دوره های سخت زندگی کنار آدم بایسته و کمک کنه جور دیگه ای به خودش و زندگی نگاه کنه