صحرای تاتارها

«بیابان تاتارها» داستان سرباز جوانیه که برای خدمت به یک قلعه‌ی دورافتاده می‌ره؛ جایی که همه منتظر حمله‌ی دشمنی هستن که شاید هیچ‌وقت نیاد. هرچی زمان می‌گذره، انتظار برای یک اتفاق بزرگ تبدیل می‌شه به خودِ زندگی. چیزی که بیشتر از همه توی کتاب برام موند، حسِ انتظار و گذشتن عمره؛ اینکه آدم ممکنه آن‌قدر منتظر «یک روز مهم» بمونه که نفهمه زندگی واقعی همون روزهایی بوده که منتظرشون نبوده.

میدونید عزیزان من این کتاب و زندگی کردم و اینگار دوران سربازی خودمو بیان میکرد ، آخر کتاب تلخ بود اما یک پیام مهم برای خواننده داشت و اون این بود که مبادا اسیر روز مرگی بشی و از زنگی واقعی جا بمونی .

میدونید عزیزان من این کتاب و زندگی کردم و اینکار دوران سربازی خودمو بیان میکرد ، آخر کتاب تلخ بود اما یک پیام مهم برای خواننده داشت و اون این بود که مبادا اسیر روز مرگی بشی و از زنگی واقعی جا بمونی .

میدونید عزیزان من این کتاب و زندگی کردم و اینکار دوران سربازی خودمو بیان میکرد ، آخر کتاب تلخ بود اما یک پیام مهم برای خواننده داشت و اون این بود که مبدا اسیر روز مرگی بشی و از زنگی واقعی جا بمونی .

کتاب دلهره آور و تلخیه درباره گذر عمر. نویسنده قصد داره بگه همین امروز و فردایی که داریم می گذرونیم عمر ماست و تا چشم بهم بزنیم، تمام می شه. در نتیجه اگر قصدی برای انجام کاری دارید بهتره دست بجنبانید. کتاب زیبایی بود.

این کتاب برای من واقعاً ترسناک بود. انگار یه پنجره رو به زندگی خودم باز کرد و از منظره‌ای که پشتش دیدم ترسیدم. عجیب اینه که بعد از تموم شدن کتاب، برای من تازه شروع شد. من کجای زندگیمم؟ آیا دارم پاسبانی می‌دم؟ منتظر چی‌ام؟ تاتارها میان؟ اصلاً مهمه بیان؟ من چرا اینجام؟ انتخاب کردم یا عادت !؟ و از کجا معلوم درست جایی ایستادم که باید؟

کتابی تاثیر گذار و البته غمگین که باعث میشه با دید جدید به زمان بنگرید و گذر و بی رحمی اون رو با همه وجود احساس کنید . بعد از خواندن این کتاب دیگه به زمان جوری که قبل نگاه میکردین نگاه نخواهین کرد.