نازنین

تصویر کن: جنازه‌ی یک دختر روی میز ناهارخوری افتاده. همین‌قدر سرد و تلخ. کتابِ “نازنینِ” داستایوفسکی، دقیقاً با همین صحنه شروع می‌شه. اگر بخوام اسم دیگه‌ای براش انتخاب کنم، حتماً می‌ذارم: راهنمای کشتن یک زن. تا حالا شده زیر دوشِ حمام، یهو به خودت بیای و ببینی ۱۵ دقیقه‌ست داری تو سرت با یه نفر می‌جنگی؟ دعوا می‌کنی، به خودت حق می‌دی، واسه بقیه توضیح می‌دی که چرا مقصر نیستی و تو اون “مبارزه‌ی ذهنی”، طرف رو شکست می‌دی؟ این کتاب، دقیقاً همون لحظه‌هاست. داستایوفسکی از گفت‌وگوی درونیِ مردی پرده برمی‌داره که جنازه‌ی همسرش روبروش افتاده و حالا داره با خودش تسویه حساب می‌کنه. اولین بار بود چنین سبکی رو تجربه می‌کردم؛ انگار داری توی ذهنِ یک آدمِ شکست‌خورده زندگی می‌کنی. پیشنهاد می‌کنم این کتاب رو بخونید؛ چون بهتون نشون می‌ده چطور سکوتِ مداوم، خودخواهی و نشنیدنِ صدایِ طرف مقابل، می‌تونه به‌آرومی یک رابطه رو بکشه و از تو تهی‌ش کنه.»

اگر زنی عاشق باشد اخ ، زنِ عاشق معایب و حتی بدجنسی های مرد محبوبش را توجیه می‌کند طوری که خود مرد هم تا به حال نتوانسته باشد چنین توجیهاتی برای بدی هایی بیاورد بنظرم قشنگ ترین قسمت کتاب همین پاراگراف بود

شروع داستان طوریه که کل داستان اسپویل میشه اما راوی خیلی جالب آدمو میبره تا انتها بین داستان های کوتاه به نظرم حرفی برای گفتن داره

ازخواندن این کتاب و پس از آن دیدن نمایش خون بس صابر ابر یکی از تجربه های فراموش نشدنی کتاب خوانی بود

سکوت بدترین کاری که میتونی با کسی که دوستش داری بکنی

به نظرم نازنین یکی از اون داستان‌هایی که ترسناکی‌اش بیشتر از اون اتفاقی که افتاده، از رابطه‌ای میاد که قبل از اون ساخته شده. چیزی که برای من خیلی جالب بود اینه که داستایوفسکی تقریباً همه‌چیز رو از زاویه دید شوهر تعریف می‌کنه. مردی که بعد از مرگ همسرش تازه شروع می‌کنه به مرور رابطه‌شون و توضیح دادن رفتار خودش. ولی هرچی بیشتر حرف می‌زنه، بیشتر حس می‌کنی شاید خودش هم دقیقا نمی‌دونه چه بلایی سر این رابطه آورده. به نظرم مسئله‌ی اصلی داستان فقط خودکشی نازنین نیست. مسئله ناتوانی دو آدم در فهمیدن و شنیدن واقعی همدیگه‌ست. شوهر به همسرش علاقه داره، ولی علاقه‌اش با غرور، مالکیت و نیاز به کنترل قاطی شده. از طرف دیگه نازنین هم بیشتر سکوت می‌کنه و همین سکوت، فاصله‌ی بینشون رو بیشتر می‌کنه. چیزی که داستان رو تلخ‌تر می‌کنه اینه که بعد از مرگ همسر، شوهر تازه شروع می‌کنه به فهمیدن چیزهایی که شاید اگر زودتر می‌فهمید، سرنوشت رابطه‌شون عوض می‌شد. و شاید مهم‌ترین سؤال کتاب برای من اینه: آیا ما واقعاً آدمی رو که دوست داریم می‌بینیم، یا فقط تصویری رو که خودمون از اون آدم ساخته‌ایم دوست داریم؟ و به زبان ساده ، به نظرم نازنین بیشتر از اینکه داستان یک خودکشی باشه، داستانِ یک رابطه‌ی شکست‌خورده و آدم‌هاییه که خیلی دیر متوجه می‌شن چقدر از هم دور بودن.

این کتاب یک داستان روان‌شناختی داره که رابطه های عاطفی درون انسان هارو نشون میده و یجورایی میخواد تنش های عاطفی موجود در زندگی رو عادی و منطقی جلوه بده 🎀

“می‌گویند خورشید همه چیز را جان دوباره می‌دهد، حالا ببینید خورشید را؟ انگار خودش نیز مرده، مگر نه؟ همه چیز مرده، هرجا را نگاه کنی جز نعش نمی‌بینی، فقط یک مشت آدم مانده‌اند و دورشان جز خاموشی هیچ نیست! این است دنیا…” این اولین کتابی هست که من از داستایفسکی می‌خونم و واقعاااا به معنای کلمه عاشقش شدم… خیلی وقت بود موقع خوندن هیچی کتابی این حس بهم دست نداده بودید🥲 دیدید وقتی یه اثر خیلییی به دلتون می‌شینه احساس می‌کنید هرچی قبلش خوندید تباه بوده و ارزش ستاره دادن نداشته؟! من الان تو این وضعیتم😭💔 چه توصیفاتی…محشر بود محشر… صفحات پایان میخکوبتون میکنه، با تمام توصیفات خودآزارگرایانه ای که می‌خونید دلتون تیکه تیکه میشه🥲🥲 این جزو یکی از بهتریییییین کتابهایی شد که خوندم😩😭😍 ۵ ستاره کمشه بیشتر از این لیاقتشه🥲❤️

امان از طبیعت!درد اینجاست که ادمیزاد روی زمین تنهاست. پهلوانی روسی بود که عربده زد :روی این خاک یک ادم زنده پیدا میشود؟! من پهلوان نیستم ، اما همین را میپرسم و هیچ جوابی نمی اید. میگویند خورشید همه چیز را جان دوباره می دهد ،حالا ببینید خورشید را، انگارخودش هم مرده،مگرنه؟همه چیز مرده،هرجا را نگاه کنی جز نعش نمیبینی. فقط یک مشت اوم مانده اند و دورشان جز خاموشی هیچ نیست؛این است دنیا. چه کسی میگفت:ادم ها، اهای ادم ها، همدیگر را دوست داشته باشید؟این حرف را چه کسی زد؟ اونگ ساعت همچنان بی احساس و چندش اور ضربه میزند، دوی نیمه شب است . کفش های کوچولویش کنار تختش انتظارش را میکشند.... نه،واقعا فردا که ببرندش من چه کارکنم؟ ۱۸۷۶ (حقیقتا کدومشون مقصر بودن؟ ،به نظرم صدرصد مرده ، اخ بیچاره دختره)

امان از طبیعت!درد اینجاست که ادمیزاد روی زمین تنهاست. پهلوانی روسی بود که عربده زد :روی این خاک یک ادم زنده پیدا میشود؟! من پهلوان نیستم ، اما همین را میپرسم و هیچ جوابی نمی اید. میگویند خورشید همه چیز را جان دوباره می دهد ،حالا ببینید خورشید را، انگارخودش هم مرده،مگرنه؟همه چیز مرده،هرجا را نگاه کنی جز نعش نمیبینی. فقط یک مشت اوم مانده اند و دورشان جز خاموشی هیچ نیست؛این است دنیا. چه کسی میگفت:ادم ها، اهای ادم ها، همدیگر را دوست داشته باشید؟این حرف را چه کسی زد؟ اونگ ساعت همچنان بی احساس و چندش اور ضربه میزند، دوی نیمه شب است . کفش های کوچولویش کنار تختش انتظارش را میکشند.... نه،واقعا فردا که ببرندش من چه کارکنم؟ ۱۸۷۶ (حقیقتا کدومشون مقصر بودن؟ ،به نظرم صدرصد مرده ، اخ بیچاره دختره)

این کتاب من رو از اسلامپ در اورد. خیلی دوستش دارم. بسیار کوتاه و قشنگه.

این کتاب من رو از اسلامپ در اورد. خیلی دوستش دارم. بسیار کتاه و قشنگه.

داستان عمیق و ناراحت کننده ای داره و از همه جالب تر راوی داستان درسته راوی داستان ! خیلی کتاب خوبی بود و تجربه متفاوتی هم داشت

بیشتر از همه گفت و گو های ذهنی راوی با خودش برام جذاب بود و به نظرم توی همین کشمکش های ذهنی بخشی از حقیقت انسان رو نشون میده

یکی از دلایلی که این کتاب رو دوست دارم اینکه راوی قابل اعتماد نیست. خیلی جالبه تو داری داستان رو از زبون آدمی میشنوی که از وسط های داستان دیگه بهش اعتماد نداری و تا پایان داستان دلت میخواد اون دختر رو نجات بدی از دست راوی داستان

کتابی که به نظر من یکی از جذاب ترین داستان های کوتاه داستایوفسکی و قطعا بعد از خواندنش ذهن شما تا مدتی درگیرش خواهد ماند کتاب به مسائلی مانند عشق انتخاب و غرور اشاره داره

خوب بود

همه ما تو زندگی نازنین هایی داشتیم یا شایدم خودمان ان نازنین داستان بودیم هست را قدر ندونی تبدیل به بود میشه

زندگی چه ارزشی دارد وقتی کسی که با تمام وجود دوستش داری رویت اسلحه کشیده؟

اگر زنی عاشق باشد اخ ، زنِ عاشق معایب و حتی بدجنسی های مرد محبوبش را توجیه می‌کند طوری که خود مرد هم تا به حال نتوانسته باشد چنین توجیهاتی برای بدی هایی بیاورد . بنظرم قشنگ ترین قسمت کتاب همین پاراگراف بود

کل داستان از شخصیت مرد متنفر بودم یه خاطر اخلاقش ولی آخرش فهمیدم چقدر آدم خامی بود و چصدر قضاوتش کردم. و این توی زندگی واقعی هم امکان پذیره

به نظرم داستانی معمولی با تصویر سازی خوب

⁨از آن داستان‌هایی که بیشتر از اینکه روایت یک اتفاق باشند، زندگی کردن در ذهن یک انسان‌ خودشیفته را به تصویر می‌کشد. کوتاه است، مونولوگ فردی که قضاوت می‌کند، حکم می‌دهد و خودش را تبرئه می‌کند.

دوست داشتن از راه غلط و دیر رسیدن. پی نوشت:یکم زن ستیزانه بودنش ممکنه اذیتتون کنه

یه کتاب کوتاه که میتونه یه روز رو لذت بخش کنه. روایت زیبا از به نابودی کشیدن یک زندگی توسط یک روان ناسالم