خیلی بهم کمک نکرد واقعیت!
جامعه خانه کتاب بی
همه جملهها و نقدهای کاربران
تازهترین جملههای ماندگار و نقدهایی که کتابخونها درباره کتابها نوشتهاند.
راهکارهای عملی معرفی میکنه و در کل باید مدت زمان طولانی تمرینهاش رو انجام بدی و بری تو دل ترسهات تا شاید به نتیجه برسی!
یکبار خوندنش میتونه جالب باشه
کارهای کوچیک در گذر زمان اثرات بزرگ به جا میزارن چیزی که مهمه تداوم در انجام همون کارهای کوچیکه.
واقعا کتاب عالی و آموزنده ای هستش
واقعا خیلی کتاب خوبیه مخصوصا برای اونایی که تازه وارد دنیای کتاب باز ها شدن
به نظر من جذاب بود
کتابی بود که باعث شد از کتابخواندن خوشم بیاد، داستان خیلی با مفهوم بود و واقعا باعث شد که فکر کنم هر رویایی امکان تبدیل شدن به واقعیت رو داره
به نظرم خیلی روان و جذاب بود
کتابش با انیمه قلعه ی متحرک هاول خیلی فرق داشت، اگر تا الان انیمه رو نگاه نکردید اول کتاب رو بخونید و بعد انیمه رو نگاه کنید، دعوا های سوفی و هاول داخل کتاب خیلی بیشتر بود و داستان جزئیات بیشتری داشت فقط هم به این دلیل که انیمه رو طولانی تر از یه حدی نمیشه ساخت وگرنه انیمه های هایائو میازاکی واقعا زیبا هستن :)
«سمفونی مردگان» برای من داستان فروپاشی یه خانوادهست؛ جایی که تعصب، حسادت و ناتوانی در پذیرفتن تفاوتها، کمکم همهچیز رو به نابودی میکشونه. معروفی خیلی خوب تونسته فضای سرد و خفهکنندهی داستان رو بسازه و با روایتهای مختلف، نشون بده که چطور یک آدم میتونه زیر فشار خانواده و جامعه، آرومآروم از بین بره.
«سقوط» برای من بیشتر از اینکه داستان یک اعتراف باشه، یه جور روبهرو شدن آدم با خودش و تمام تناقضهاشه. کامو خیلی آروم و بدون شعار، غرور، قضاوت و احساس گناه آدم رو میذاره جلوی خودش؛ کتاب کوتاهیه ولی بعد از تموم شدنش راحت از ذهنت بیرون نمیره.
باغ آلبالو آخرین نمایشنامه چخوف عزیز، نمایشگر اضمحلال آدم هاییه که نتونستن خودشون رو با شرایط جدید روزگار وفق بدن و این عدم توانایی نهایتا باعث نابود شدن اونا و چیزهایی میشه که دوست دارن. آدمهایی غرق در گذشته که حتی از مواجه شدن با واقعیت هم ترس و واهمه دارن
تراژدی آدم های عادی. انسانهایی که در زندگی خود هیچ کم ندارند اما هنوز هم خوشبخت نیستند، کسانی که اسیر گذشته هستند و آینده ای را پیش روی خود نمیبینند چون توان آنرا ندارند.
داستانی که زندگی من را تغییر داد و عادت کتابخوانی شکل جدی و پررنگی در من گرفت
مشهورترین نمایشنامه شکسپیر، ولی الزاما بهترینش نیست، پر از باگ و گاف های نمایشی. البته شخصیت پردازی خیلی خوبی داره ولی در کل خیلی بیشتر از ارزشی که داره بهش بها دادن
داستان از جایی شروع میشود که لاورتسکی بعد از تجربهی یک ازدواج شکستخورده و خیانت همسرش، به ملک خانوادگی برمیگردد و تلاش میکند زندگیاش را از نو مرتب کند. آشنایی با لیزا دوباره چیزی را در او زنده میکند که تصور میکرد دیگر از دست رفته است؛ اما این بار مسئله فقط رسیدن یا نرسیدن به یک عشق نیست، گذشته مدام خودش را به زمان حال تحمیل میکند. فضای رمان برای من به اندازهی خود داستان اهمیت داشت. خانه، باغ، موسیقی، سکوت و طبیعت در همه آثار تورگنیف صرفا تزئین نیستند؛ انگار عواطف شخصیتها در همین فضاها جریان پیدا میکنند. چیزی که در همیشهدر قلم تورگنیف دوست دارم، همین آرامش ظاهری است. اتفاقات با هیاهو پیش نمیروند؛ بسیاری از مهمترین تغییرات در سکوت، نگاهها و مکثهای شخصیتها اتفاق میافتند. حتی عشق لاورتسکی و لیزا بیشتر از آنکه پرشور و نمایشی باشد، حالتی آرام و محتاط دارد؛ انگار هر دو میدانند خوشبختی چیزی نیست که بتوان با اطمینان در اختیارش گرفت. با این حال، باید بگویم بخشهایی از کتاب، مخصوصا مقدمهی طولانی و معرفی پیشینهی خانوادهها، برای من کند پیش رفت و آن ارتباط فوری را با داستان ایجاد نکرد. اما هرچه به رابطهی لاورتسکی و لیزا نزدیکتر شدم، این کندی برایم قابلتحملتر شد و فضای احساسی رمان خودش را پیدا کرد. در انتها تورگنیف خیلی آرام نشان میدهد که بعضی فرصتها وقتی بالاخره به زندگی ما میرسند، شاید دیگر زمان مناسبی برایشان باقی نمانده باشد. و شاید همین آشیانه جایی باشد که آدم به آن برمیگردد، برای یادآوری اینکه دیگر نمیتواند به آن زندگی قبلی برگردد و یا همان آدم قبلی باشد.
یه کتاب جالب علمی تخیلی یه اقتباس باحال از فرانکنشتاین که با حال و هوای روسیه استالینی تلفیق شده
کامو در این کتاب میره سراغ همون مفهوم همیشگی عدالت، جایی که میگه کدوم عدالت ارزش اینو داره که به خاطرش جون انسانی گرفته بشه
بعد از خواندن کتاب، کلمهی «دنج» برایم معنای خاصی پیدا کرد که در انتها به آن میپردازم. داستان از خانهی پیرمردی پرندهشناس آغاز میشود؛ خانهای در خیابان وراژِک که او همراه همسر و نوهاش در آن زندگی میکند. اما این خانه خیلی زود از یک فضای خانوادگی فراتر میرود و تبدیل میشود به نقطهای که زندگی آدمهای مختلف به هم میرسد. بیرون از این خانه، جنگ و انقلاب و تغییرات بزرگ سیاسی در حال وقوع است و آرامآرام همان اتفاقات وارد زندگی ساکنانش میشوند. آسارگین به جای اینکه انقلاب را فقط از زاویهی سیاستمداران و میدانهای سیاسی روایت کند، آن را از سطح زندگی آدمهای معمولی نشان میدهد؛ اینکه یک تغییر تاریخی چطور میتواند روی عشق، خانواده، کار، دوستی و حتی ابتداییترین شکلهای زندگی اثر بگذارد. جالبتر اینکه روایت همیشه محدود به نگاه انسانها نیست و گاهی از زاویهی یک موش، یک پرستو یا حتی اشیای بیجان ادامه پیدا میکند. همین انتخاب باعث شده مرز میان تاریخ انسان و جهانی که انسان در آن زندگی میکند، برایم جالبتر شود. فضاسازی کتاب یکی از چیزهایی بود که بیشتر از انتظارم با آن ارتباط گرفتم. خانه و خیابان فقط محل وقوع اتفاقات نیستند؛ انگار خودشان شاهد تغییر دورهاند. یک فضای آشنا و آرام، کمکم در اثر اتفاقات بیرون تغییر معنا میدهد، بدون اینکه لزوما ظاهرش تغییر کرده باشد. همین تضاد باعث شد عنوان کتاب برایم از یک توصیف ساده به چیزی استعاری تبدیل شود. از قلم آسارگین هم همین نگاه را دوست داشتم؛ تاریخ را به جای اینکه به شکل خطابه و توضیح مستقیم وارد داستان کند، از لابهلای جزئیات زندگی بیرون میکشد. گاهی یک اتفاق کوچک در زندگی یک شخصیت، بیشتر از یک توضیح طولانی دربارهی انقلاب میتواند نشان دهد که یک دورهی تاریخی چه بر سر آدمها آورده است. بیشترین تأثیر را اما از این گرفتم که در این رمان، تاریخ فقط چیزی نیست که اتفاق میافتد؛ چیزی است که آدمها مجبورند با آن زندگی کنند. آدمهای این خانه همچنان عاشق میشوند، اختلاف پیدا میکنند، امیدوار میشوند و برای آینده تصمیم میگیرند، در حالی که جهانی که بیرون از خانه در حال تغییر است، مدام انتخابهایشان را محدودتر میکند. و شاید به همین دلیل است که بعد از تمام شدن کتاب، «دنج» دیگر برایم فقط به معنای آرام و امن نیست؛ نامی است برای خانهای که تلاش میکند زندگی عادی خودش را ادامه دهد، درست در زمانی که جهان بیرون دیگر عادی نیست.