Fatemeh

خوشه‌های خشم برای من بیشتر از هر چیز یک اندوه کش‌دار بود. نه از آن غم‌هایی که موقع خواندن شدیدند و بعد تمام می‌شوند— چیزی بود که مدام می‌مانْد. خانواده جود را که می‌دیدم، حس قهرمان بودن نداشتم . بیشتر این حس بود که دارند تلاش می‌کنند چون چاره‌ای ندارند، نه چون امیدی هست. یک جور مقاومت که از سر اجبار است، نه باور. چیزی که اذیتم کرد، این بود که آدم‌ها چطور کم‌کم از «انسان» بودنشان فاصله می‌گیرند. نه یک‌دفعه، نه با خشونت مستقیم— خیلی آرام، وقتی فقط باید زنده بمانی، وقتی فقط کارت مهم است، یک جایی دیگر خودت مهم نیستی. و این حس که درد، فقط مال یک نفر نیست، خیلی به من نزدیک بود. انگار رنج پخش می‌شود، بین آدم‌ها می‌چرخد، و دیگر نمی‌شود گفت دقیقاً از کجا شروع شده. برای من این کتاب درباره خشم نبود، بیشتر درباره این بود که چطور می‌شود زیر فشار، آدم‌ها خم شوند و تغییر کنند اما با این حال بازهم ادامه دهند

کتابی تاثیر گذار و البته غمگین که باعث میشه با دید جدید به زمان بنگرید و گذر و بی رحمی اون رو با همه وجود احساس کنید . بعد از خواندن این کتاب دیگه به زمان جوری که قبل نگاه میکردین نگاه نخواهین کرد.

کتابی که از صفحه اول شمارو به فکر فرو می‌بره و باعث میشه که کتاب رو آروم و با تامل و تفکر بخونین . خواندنش رو خیلی پیشنهاد میکنم.دید انسان رو نسبت به دیگران و چگونگی مواجهه اونها با زندگی خیلی باز می‌کنه ، اینکه هر انسانی چگونه و با چه فلسفه ای با زندگی مواجه میشه یا حتی دلیلش برای انجام برخی کارها چیه .

آغاز تمدنی دوباره! اما این‌بار کمی متفاوت تر با تمدن اولیه بشر. با ذهنیتی که افراد از تمدن پیشین با خود به دوش می‌کشند. و گاه گاهی که تقابل اخلاق و بقا را نظاره می‌کنیم ، به راستی کدام یک مهم تر‌اند؟ اخلاق و انسانیت یا بقا؟

این کتاب کاری کرد که مرز های خیر و شر برایم کمی جابه‌جا شوند. فهمیدم شاید مسئله همیشه << خوب بودن >> نیست، مسئله صادق بودن با ذات خویش است. ولند تاریک بود اما کوچک نبود، خطرناک بود اما مبتذل نبود. و شاید قربانیان داستان در آخر قربانی ذات خود میشدند. جهان آن‌قدرها هم سیاه و سفید نیست‌.

مردم معمولا چیز هایی را میبینند و میشنوند که دلشان می‌خواهند ببینند و بشنوند.

«و هم چنین این حقیقت کوچک که در دل تاریخ فریاد کشیده می شد: سرکوب، تنها اراده و هم بستگی سرکوب شوندگان را تقویت خواهد کرد.»