Maral's Notes

"چگونه می توان در جایی زیست که مدام "شدن" و هرگز "نبودن" تنها شکل هستی است؟" عنوان اصلی کتاب درباره ی رنج هست ولی در اصل شامل مقالات مهمی از شوپنهاور در مورد موضوعات مختلفی مثل جاودانگی، بیهودگی هستی و رنج هست. خوندنش رو حتما پیشنهاد می کنم به جز قسمت "درباره ی زنان" که دیدگاه بسیار منفی شوپنهاور در این زمینه رو نشون میده بقیه ی قسمت ها جذاب و عمیقه.

نظم اجتماعی مدرن و رقابت دائمی سر جایگاه های اجتماعی باعث شده اظطرابی شدیدی رو این روزها تجربه کنیم. اضطراب مداومی ناشی از این که جایگاهمون از نظر دیگران چطور دیده میشه. آیا دیگران ما رو فردی بازنده یا موفق می دونند؟ ما حضور نگاه های دائمی افراد رو در تک تک مسائل و تصمیماتمون حس می کنیم و این نگاه رو درونی می کنیم. حتی زمانی که اون ها نیستند ما با عینک دیگران خودمون رو میبینیم و برامون مهمه آیا چیزهایی که داریم از نظر جامعه پذیرفته، مقبول و ارزشمند هست یا نه. تو این کتاب آلن دوباتن علاوه بر بررسی علت های این موضوع راهکار هم ارائه میده.

زمان داره ما رو می بلعه و ما هرروز بیشتر داریم فرو میریم ... اگه نگیم امروز روز خوشیه، باید بپذیریم روز بدیه، روزیه که داریم به مرگ نزدیک میشیم، برای همین از زبان، از گفتگو، از خیال استفاده می کینم به کارهای روزمره ی عادی چنگ می زنیم تا بگیم اینا خوشی ان . ولی در اصل داریم بین زبان و واقعیت زندگی شکاف ایجاد می کنیم، شکافی عمیق.

بازنویسی مدرن اسطوره ی یونان- ژآن آنوی، این اسطوره رو تبدیل به نماد مقاوت می کنه، کسی که جلوی دیگران می ایسته و سازش نمی کنه. حتی اگه هم بدونه در نهایت هیج تغییری در کل و اساس و ساختار پیش نیاد اون مقاومت می کنه چون خودش بودن مساویه با نه گفتن. همونطور که خودش میگه : «من برای این نیامدم که بگویم بله، من آمدم که بگویم نه.»

گودو/خدا/نجات دهنده/ مرگ/ امیدواهی یا همه ی چیزهایی که منتظرش هستیم تا روزی برسه و به خاطرش زنده میمونیم ولی هیچ وقت هم نمی رسه....

اگه نتیجه از دست بره بااز هم باید تلاش کرد؟ آره چون ارزش نسان به نتیجه ای نیست که می گیره بلکه به تلاشیه که میکنه. از این کتاب این رو یاد گرفتم.

«تمام جهان قلمرو ماست. ممکن است فکر کنید که تنها در قبال رنج ها و شادی های خودتان مسئول هستید، اما شادی شما بر شادی های تمام جهان می افزاید و رنج شما رنج تمام جهان است.»

«همه چیز ناپایدار است. در زندگی هر کس در هر لحظه ممکن است رنجی پدید آید و ممکن است در هر آن هم بهخودی خود از بین برود.»

«هیچ قلمرویی نیست که در آن تنها شادی باشد و بس، بی هیچ رنجی.»

«اگر رنجی هست "رنج جمعی" است و اگر شادی ای هم هست، "شادی جمعی" خواهد بود.»

«اساس کامل هستی ما گذرا بودن حال است. پس این در سرشت ما است که مدام تلاش کنیم و هیچ امکانی برای دستیابی به "بقیه"ای که همواره برای آن می کوشیم نداشته باشیم. ما همانند کسی هستیم که در سراشیبی می دود و کنترل پاهای خود را ندارد فقط باید بدود و اگر بایستد، بی تردید سقوط خواهد کرد.»

«ما دیگر اعتقاد نداریم افراد فقیر یا شکست خورده «بدشانس» هستند در عوض باور داریم آن ها «بازنده» هستند.»