۱۴ نظر ثبتشده
لیلیان گلاس
این کتاب باعث میشه یه کم بیشتر حواسمون به رابطههامون و آدمهای دور و برمون باشه. کمک میکنه رفتارهای آزاردهنده و ناسالم رو بهتر بشناسیم و بفهمیم کجا لازمه برای خودمون مرز بذاریم. البته بعضی قسمتهاش تکراریه، ولی در کل کتاب ساده و کاربردیه و میتونه برای شناختن رابطههای ناسالم مفید باشه.
فرانتس کافکا
محاکمه از اون کتابهاست که وقتی تمومش میکنی، بیشتر از خود داستان، یه حس تلخ و سنگین باهات میمونه، اینکه شاید همیشه برای محکوم شدن لازم نباشه واقعا گناهکار باشی. اگه دوست داشتید این موضوع رو از یه زاویهی دیگه هم دنبال کنید، «به دوزخ ای بیگناهان» از بختیار علی میتونه انتخاب جالبی باشه، هر دو کتاب به شکلی متفاوت سراغ گناه، بیگناهی و آدمی میرن که توی یه دنیای ناعادلانه گیر افتاده.
استیو تولتز
رمان جز از کل داستانی عجیب، تلخ و در عین حال خندهدار است. بخش جذابش رابطهی پیچیدهی مارتین و جاسپر و تاثیری است که گذشته و خانواده روی زندگی آدمها میگذارند. رمان در کنار اتفاقات عجیب و طنز تلخش، دربارهی هویت، خانواده و تلاش انسان برای پیدا کردن معنای زندگی است.
علی اشرف درویشیان
«آبشوران» تنها دربارهی فقر نیست، کتابیه دربارهی کودکیای که فرصت کودکی کردن ازش گرفته شده. چیزی که خیلی آزاردهندهست اینه که بچهها فقط از گرسنگی و محرومیت رنج نمیبرن، خشونت و جهل بزرگترها هم کمکم تبدیل میشه به بخشی از زندگی روزمرهشون. با این حال، وسط همین همه تلخی، بچهها هنوز بازی میکنن، دوست میشن، خیال میبافن و دنبال شادیهای کوچیک خودشون میگردن. به نظرم درویشیان اینجا کار مهمی میکنه، آدمها رو صرفاً بهعنوان آدمهای بد نشون نمیده، بلکه نشون میده شرایط سخت چطور میتونه بخش بزرگی از رفتار و سرنوشت آدمها رو شکل بده. البته این به معنی توجیه خشونت و جهل نیست، اتفاقاً سؤال تلخ کتاب همینه که فقر و محرومیت چطور میتونه از نسلی به نسل دیگه منتقل بشه و دوباره خودش فقر و خشونت تولید کنه. این نگاه با مضمونهای اصلی مجموعه و تجربههای زیستهی خود درویشیان هم همخوانه. «آبشوران»در آخر آدم رو با یه سؤال رها میکنه: اگه ما هم تو همون شرایط، با همون محرومیت و همون تربیت بزرگ میشدیم، واقعاً چقدر از چیزی که امروز هستیم حاصل انتخاب خودمون بود؟
آلن دوباتن
جستارهایی در باب عشق: بیشتر از اینکه یک کتاب دربارهی عاشق شدن باشه، دربارهی چیزهاییه که بعد از عاشق شدن درون آدم اتفاق میافته، از خیالپردازی و وابستگی گرفته تا ترس، حسادت و ناامنی. دوباتن خیلی زمینی و بدون رمانتیککردنِ عشق نشون میده که ما گاهی نه فقط عاشق یک آدم، بلکه عاشق تصویری میشیم که از اون آدم توی ذهنمون ساختهایم.(چیزی که دوست داریم و بعدا هم معتقدیم اگر باب میلمون نیست تغییر میکنه یا تغییرش میدیم) شاید جذابیت کتاب هم همین باشه که عشق رو از یک رؤیای قشنگ، به یک تجربهی انسانی و پیچیده تبدیل میکنه( حقیقت زندگی).
صادق هدایت
به نظرم بوف کور فقط داستان یه آدم تنها و پریشون نیست؛ بیشتر شبیه سفر به ذهن آدمیه که مرز بین واقعیت، خیال و خاطره براش کمکم از بین میره. چیزی که برای من جذابه اینه که هدایت فقط درباره مرگ حرف نمیزنه، بلکه درباره آدمیه که دیگه نمیتونه معنایی برای زندگی پیدا کنه. شاید ترسناکترین بخشش هم همین باشه؛ اینکه آدم گاهی بیشتر از اینکه از دنیای بیرون بیگانه بشه، از ذهن و خودش بیگانه میشه.
ویکتور فرانکل
به نظرم یکی از عمیقترین حرفهای فرانکل اینه که ما همیشه نمیتونیم شرایط زندگیمون رو انتخاب کنیم، اما میتونیم تا حدی انتخاب کنیم که در برابر اون شرایط چه واکنشی داشته باشیم. معنا هم لزوماً چیزی نیست که خودمون از هیچ بسازیم؛ گاهی باید در دلِ یک موقعیت، رابطه، مسئولیت یا حتی یک رنجِ اجتنابناپذیر کشفش کنیم. شاید آزادی واقعی از جایی شروع میشه که دیگه نمیتونیم شرایط رو تغییر بدیم، ولی هنوز میتونیم انتخاب کنیم که در برابرش چه کسی باشیم.پیشنهاد میکنم این کتاب رو حتما بخونید و تو کتابخونه قشنگتون داشته باشیدش♥️
عباس معروفی
سمفونی مردگان روایت خانوادهای است که در آن، نشنیدن صدای یکدیگر و نپذیرفتن تفاوتها، آدمها را به جای نزدیکتر شدن، به سمت تنهایی و فروپاشی میبرد، داستان انسانهایی که گاهی پیش از مرگ، آرامآرام از زندگی و خودِ واقعیشان دور میشوند. تراژدی آیدین از جایی شروع شد که خانه، به جای اینکه پناهگاه او باشد، به اولین جایی تبدیل شد که مجبور شد در آن با خودش بجنگد.
بختیار علی
حتماً «نفرین نوبهاران» را بخوانید. این رمان بی نظیر فقط روایت یک زندگی و یک زن نیست؛ روایت قربانیشدن هایست در جامعهای که سنتها، باورهای غلط، منفعتطلبی و تصمیمهای اشتباه، سرنوشت آدمها را رقم میزنند. تلختر اینکه گاهی رنج یک زن از زن دیگری آغاز میشود؛ زنی که خودش قربانی همان مناسبات بوده، اما بهجای شکستن چرخه، آن را ادامه میدهد. بختیار علی در دل این داستان از قدرت، زن، قربانی و آزادی و شریف نبودن ها حرف میزند و نشان میدهد چگونه یک انسان میتواند قربانیِ تصمیمهایی شود که دیگران برایش گرفتهاند بدون اینکه روحش هم خبر دار باشد . تلخ، انسانی و عمیق؛ از آن کتابهایی که ارزش خواندن و بعد، ساعتها گفتگو دربارهشان را دارد.
ژان تولی
آدم خواران ژان تولی ، فقط روایتی تکاندهنده از خشونت نیست؛ کاوشی تاریک در روان انسان و قدرت جمع است. کتاب نشان میدهد چگونه ترس، شایعه و هیجان جمعی میتواند مرزهای اخلاق را کمکم از بین ببرد و آدمهای معمولی را به رفتارهایی برساند که شاید هیچکدام به تنهایی تصورش را هم نمیکردند. به نظرم سؤال اصلی کتاب این است: وقتی فردیت و مسئولیت شخصی را به جمع میسپاریم، چه چیزی از انسانیت ما باقی میماند؟
فئودور داستایفسکی
«جنایت و مکافات» فقط داستان یک جنایت نیست؛ داستان ذهن انسانی است که میخواهد با فکر و منطق خودش مرزهای اخلاق را جابهجا کند، اما بعد از جنایت با چیزی روبهرو میشود که از قانون هم سختتر است: خودش. داستایوفسکی خیلی عمیق نشان میدهد که مجازات واقعی همیشه زندان و دادگاه نیست؛ گاهی عذاب وجدان، تنهایی و فروپاشی درونی انسان است. به نظرم ارزش بزرگ رمان همین است که بهجای قضاوت سادهی راسکولنیکوف، ما را وادار میکند بفهمیم چرا یک انسان به نقطهای میرسد که فکر میکند حق دارد دست به جنایت بزند.چرا!!!
بختیار علی
«به دوزخ، ای بیگناهان» از آن نمایشنامههایی است که بهسادگی تمام نمیشود و بعد از خواندن هم ذهن را درگیر نگه میدارد. داستان مصطفاست؛ مردی که بدون دانستن جرمش گرفتار سیستمی میشود که از او میخواهد گناهی برای خودش پیدا کند و حتی آن را احساس کند. نمایشنامه از همین مسیر، به مسئلهی وجدان، آزادی و نفوذ قدرت در ذهن انسان میرسد؛ اثری تلخ و تأملبرانگیز که مفهوم گناه را از زاویهای متفاوت به چالش میکشد.به نظرم از آن آثاری است که هم داستان دارد و هم حرفی برای فکر کردن؛ خواندنش را واقعاً پیشنهاد میکنم.
لئو تولستوی، لیو تالستوی، لیف تالستوی
مرگ ایوان ایلیچ داستان مردی است که در آستانه مرگ تازه متوجه میشود چگونه زندگی کرده است. تولستوی از مرگ به عنوان آینهای استفاده میکند تا زندگی ایوان و حتی زندگی خود ما را زیر سؤال ببرد، اگر امروز مجبور شویم به زندگیمان نگاه کنیم، آیا از شیوهای که زندگی کردهایم راضی هستیم، یا ممکن است روزی درست مثل ایوان ایلیچ بفهمیم که خیلی دیر متوجه شدهایم؟
سیمین دانشور
سووشون بیشتر از اینکه فقط یک رمان درباره اشغال ایران باشد، درباره انتخاب آدمها در شرایط بحرانی است؛ اینکه وقتی امنیت و مسئولیت اخلاقی روبهروی هم قرار میگیرند، چه انتخابی میکنیم. فقط یه داستان خانوادگی نیست؛ توی دل داستان، ردّ استعمار و دخالت بیگانهها توی زندگی مردم هم خیلی پررنگه. از طرفی میشه کتاب رو از نگاه پسااستعماری هم دید؛ اینکه آدمها چطور با سلطه، از دست دادن اختیار و حفظ هویت خودشون درگیر میشن. تغییر زری هم خیلی جذاب و مهمه، زنی که کمکم از ترس و محافظهکاری فاصله میگیره و به سمت آگاهی و ایستادگی میره.