۳۱ نظر ثبت‌شده
صادق چوبک
«تنگسیر» داستانی پرکشش و زنده است، داستانی که هم فضای جنوب و زندگی مردم را خیلی ملموس به تصویر می‌کشد و هم با روایت ساده و پرتنش خود، خواننده را با خشم، رنج و میل انسان به پس گرفتن حقش همراه می‌کند. به نظرم یکی از جذابیت‌های اصلی کتاب، شخصیت‌پردازی و فضای واقعی و نفسدار آن است، طوری که آدم‌ها و محیط داستان بعد از تمام شدن کتاب هم در ذهن می‌مانند.
شیرکو بی کس
شیرکو بیکس از آن شاعرانی است که شایسته است جهان بیشتر او را بشناسد، شاعری که رنج، آزادی، عشق و انسان را به هم پیوند می‌دهد و شعرش از مرز جغرافیا فراتر می‌رود و به تجربه‌ای انسانی بدل می‌شود.
جورج اورول
قلعه حیوانات داستان شکست یک آرمان نیست، داستان لحظه‌ای است که آرمان، زبان خودش را از دست می‌دهد و قدرت جای آن را می‌گیرد.
ژان پل سارتر، سیلویا پلات
یک نکته‌ی مهم دیگر این است که سارتر نشان می‌دهد کتاب و ادبیات همیشه فقط راهی برای شناختن خودمان نیستند گاهی می‌توانند راهی برای فرار از خودمان هم باشند.او از کودکی با کتاب‌ها برای خودش تصویری می‌سازد، تصویری از اینکه «من قرار است نویسنده و آدم مهمی باشم». بعدها که به گذشته نگاه می‌کند، می‌فهمد شاید بخشی از این تصویر، بیشتر از عشق به ادبیات، از نیاز به دیده‌شدن و مهم‌بودن آمده باشد. به نظرم همین نگاه صادقانه به خودش، یکی از جذاب‌ترین بخش‌های کتاب است.
آندره ژید
«درِ تنگ» فقط داستان یک عشق ناکام نیست؛ درباره خطر تبدیل کردن اخلاق، عشق یا معنویت به کمالی دست‌نیافتنی است. ژید ما را مجبور نمی‌کند آلیسا را کاملا درست یا کاملا اشتباه ببینیم ،مسئله این است که آیا برای پاک ماندن باید از زندگی گذشت، یا پذیرفتن میل و عشق انسانی هم می‌تواند بخشی از یک زندگی اخلاقی باشد؟
نجیب محفوظ
کافه کرنک فقط درباره قربانی شدن نیست؛ درباره تغییر تدریجی انسان در شرایط ترس است. آدمی که زمانی اعتماد می‌کرد، ممکن است به جایی برسد که برای زنده ماندن، حتی به نزدیک‌ترین آدم‌ها هم با تردید نگاه کند.
لئو تولستوی، لئون تولستوی
شاید یکی از تلخترین مسائل رمان این باشد که ما فقط با انتخاب‌های خودمان زندگی نمی‌کنیم، با نگاه دیگران به انتخاب‌هایمان هم زندگی می‌کنیم. آنا فقط با یک رابطه نمی‌جنگد، با تصویری که جامعه از او ساخته نیز درگیر است.
گوستاو فلوبر
در «مادام بوواری»، عشق همیشه نجات‌دهنده نیست، گاهی آدم عاشق تصویری می‌شود که از عشق ساخته، نه خودِ عشق.
هوشنگ مرادی کرمانی
شاید بتوان گفت آدمهای داستان با «شرایط داده‌شده» زندگی می‌کنند؛ فقر، خانه‌ی کوچک، کمبود امکانات و محدودیت‌های اجتماعی. اما تمام هویتشان را به این شرایط نمی‌سپارند. در همان فضای محدود، انتخاب می‌کنند که چگونه با دیگری رفتار کنند. و اینجاست که داستان از یک قصه‌ی ساده‌ی خانوادگی فراتر می‌رود: انسان شاید نتواند همیشه شرایط زندگی‌اش را انتخاب کند، اما تا حدی می‌تواند شیوه‌ی مواجهه‌اش با آن را انتخاب کند. و شاید زیباترین سؤال فلسفی کتاب این باشد: اگر ارزش انسان به چیزهایی که دارد نباشد، پس به چه چیزی است؟ شاید «مهمان مامان» جوابش را نه با حرف، بلکه با رفتار آدم‌هایش می‌دهد: به رابطه‌ای که با دیگری می‌سازیم.
والتر تویس
من گامبی وزیر را بیشتر از آنکه رمانی درباره «نابغه‌ای که شطرنج بازی می‌کند» بدانم، رمانی درباره نیاز انسان به تعلق داشتن می‌بینم. شطرنج مهم است، اما چیزی که داستان را زنده نگه می‌دارد این سؤال است: اگر تمام استعداد و موفقیتت را از تو بگیرند، چه چیزی از خودت باقی می‌ماند؟
مجموعه نویسندگان
چیزی که در «راهنمای روان‌درمانی اگزیستانسیال» برایم جذاب است، این است که یالوم مسائل عمیق و گاهی ترسناک زندگی را از چیزی دور و انتزاعی به بخشی از تجربه‌ی روزمره‌ی انسان تبدیل می‌کند. مرگ، آزادی، مسئولیت، تنهایی و بی‌معنایی چیزهایی نیستند که فقط در فلسفه درباره‌شان بحث کنیم؛ دیر یا زود در زندگی شخصی ما خودشان را نشان می‌دهند. شاید مهم‌ترین نکته برای من این باشد که یالوم نمی‌گوید قرار است این مسائل را برای همیشه حل کنیم. بیشتر تلاش می‌کند نشان دهد چگونه می‌توانیم با آگاهی بیشتری با آنها زندگی کنیم. مثلا آگاهی از مرگ لزوما فقط ترس ایجاد نمی‌کند، می‌تواند باعث شود زندگی، انتخاب‌ها و رابطه‌هایمان را جدی‌تر ببینیم. برای همین، این کتاب را بیشتر از اینکه فقط کتابی درباره‌ی روان‌درمانی بدانم، دعوتی برای روبه‌رو شدن با خودمان می‌بینم؛ با چیزهایی که معمولا ترجیح می‌دهیم درباره‌شان فکر نکنیم، اما اتفاقا بخش مهمی از معنای زندگی‌مان را شکل می‌دهند.
ژان پل سارتر
چیزی که از «اگزیستانسیالیسم و اصالت بشر» برای من ماند، بیشتر از خود مفهوم اگزیستانسیالیسم، مواجهه‌ی انسان با انتخاب‌هایش بود. سارتر انگار ما را روبه‌روی خودمان می‌نشاند و می‌پرسد اگر نتوانیم همه‌چیز را انتخاب کنیم، با چیزهایی که برایمان انتخاب نشده‌اند چه می‌کنیم؟ شاید آزادی آن چیزی نباشد که همیشه تصور می‌کنیم، آزادی فقط امکان انتخاب میان چند راه نیست، بلکه پذیرفتن مسئولیت راهی است که انتخاب کرده‌ایم. همین‌جا حرف سارتر هم جذاب و هم کمی سنگین می‌شود: دیگر نمی‌توانیم همیشه خودمان را فقط قربانی شرایط بدانیم. برای من، ارزش این کتاب در همین تلنگر است؛ اینکه به جای جست‌وجوی یک نسخه‌ی آماده برای زندگی، دوباره به انتخاب‌های خودمان نگاه کنیم و ببینیم چه اندازه از چیزی که امروز هستیم، حاصل انتخاب‌های خودمان بوده است.
بزرگ علوی
«چشم‌هایش» فقط داستان یک عشق یا یک رابطه‌ی عاطفی نیست، بیشتر روایتی از راز، قدرت، سیاست و فاصله‌ی میان آن چیزی است که آدم‌ها نشان می‌دهند و آن چیزی که در درونشان می‌گذرد. بزرگ علوی با قرار دادن چشم‌های فرنگیس در مرکز داستان، در واقع از نگاه به‌عنوان راهی برای شناختن آدم‌ها استفاده می‌کند ،نگاهی که گاهی از هر اعترافی گویاتر است. جذابیت رمان هم در همین ابهام است: خواننده مدام میان واقعیت و برداشت‌های خودش حرکت می‌کند و تا پایان نمی‌تواند به‌سادگی مرز میان عشق، فداکاری، ترس و انتخاب را مشخص کند.
بختیار علی
کتاب درباره‌ی چرخه‌ایه که انسان‌ها مدام تکرارش می‌کنن، می‌میرن، از مرده‌ها قهرمان می‌سازن، گذشته رو مقدس می‌کنن و دوباره همون خشونت رو از نو شروع می‌کنن. انگار بختیار علی می‌پرسه: وقتی نتونیم با گذشته‌مون روبه‌رو بشیم و ازش عبور کنیم، چطور انتظار داریم آینده‌مون متفاوت باشه؟ بختیار علی از اون نویسنده‌هاست که واقعا ارزش خوندن داره، هم داستان‌هاش جذابه، هم پشت این داستان‌ها همیشه حرف و سوال و فلسفه ی جدی‌ای درباره‌ی انسان، قدرت، مرگ و زندگی هست. اگر تا حالا چیزی از بختیار علی نخوندید، حتما امتحانش کنید.
وون پیونگ سون، ون پیونگ سون، سون وون پیونگ
بادام از یه سوال ساده شروع می‌کنه: آیا برای انسان بودن، حتما باید احساس کنیم؟ کتاب کم‌کم نشون می‌ده انسان بودن فقط به شدت احساسات نیست، گاهی انتخاب ما برای دیگری، حتی وقتی چیزی را مثل او احساس نمی‌کنیم، معنای عمیق‌تری از انسانیت دارد.
ویلیام شکسپیر
هملت شکسپیر، داستانِ آدمی‌ست که از شدت «فهمیدن» فلج شده. او نه یک قهرمانِ بی‌کله، بلکه انسانیست که در میان دنیایی از فساد و دروغ، خودش را در هزارتوی تردیدها گم کرده. هملت به ما یادآوری می‌کند که گاهی بزرگترین دشمن ما، نه اطرافیانمان، بلکه همان پرسش‌های بی‌پایانی‌ست که در ذهنمان می‌چرخد. داستان هملت، تراژدی آگاهی‌ست، اینکه هرچه عمیق‌تر باشی، زندگی برایت سخت‌تر می‌شود. عجیبه که بعد از ۴۰۰ سال، هملت هنوز انقدر برای ما آشناست. او پرتره‌ای از همه‌ی ماست که در دوگانگی‌های زندگی گیر کرده‌ایم ، نه می‌توانیم کاملا با پلیدی‌های دنیا کنار بیاییم و نه توانِ تغییر کامل آن را داریم. هملت فقط یک نمایشنامه درباره‌ی انتقام نیست، روایتی است از تقابل «منِ درونی» با «دنیایِ بیرون». کسی که می‌خواهد حقیقت را بگوید اما در میان نمایش‌های دیگران، خودش را فراموش می‌کند. شاهکاری که به جای پاسخ، سوال‌های ابدی می‌سازد.
گئورگ بورکهارت
زیبایی گیلگمش دقیقا در همین شکست نهایی‌اش نهفته است. او به دنبال اکسیر جاودانگی بود تا مرگ را شکست دهد، اما در نهایت با پذیرش فانی بودن خودش، به آرامش رسید. اینکه بعد از هزاران سال هنوز داریم از او حرف می‌زنیم، یعنی او به جاودانگی که می‌خواست رسید، نه با فرار از مرگ، بلکه با به جا گذاشتن اثری که از خودش بزرگ‌تر بود. این واقعی‌ترین داستان درباره‌ی انسان بودن است.
لیلیان گلاس
این کتاب باعث می‌شه یه کم بیشتر حواسمون به رابطه‌هامون و آدمهای دور و برمون باشه. کمک می‌کنه رفتارهای آزاردهنده و ناسالم رو بهتر بشناسیم و بفهمیم کجا لازمه برای خودمون مرز بذاریم. البته بعضی قسمت‌هاش تکراریه، ولی در کل کتاب ساده و کاربردیه و می‌تونه برای شناختن رابطه‌های ناسالم مفید باشه.
فرانتس کافکا
محاکمه از اون کتاب‌هاست که وقتی تمومش می‌کنی، بیشتر از خود داستان، یه حس تلخ و سنگین باهات می‌مونه، اینکه شاید همیشه برای محکوم شدن لازم نباشه واقعا گناهکار باشی. اگه دوست داشتید این موضوع رو از یه زاویه‌ی دیگه هم دنبال کنید، «به دوزخ ای بی‌گناهان» از بختیار علی می‌تونه انتخاب جالبی باشه، هر دو کتاب به شکلی متفاوت سراغ گناه، بی‌گناهی و آدمی می‌رن که توی یه دنیای ناعادلانه گیر افتاده.
استیو تولتز
رمان جز از کل داستانی عجیب، تلخ و در عین حال خنده‌دار است. بخش جذابش رابطه‌ی پیچیده‌ی مارتین و جاسپر و تاثیری است که گذشته و خانواده روی زندگی آدم‌ها می‌گذارند. رمان در کنار اتفاقات عجیب و طنز تلخش، درباره‌ی هویت، خانواده و تلاش انسان برای پیدا کردن معنای زندگی است.