Nahal

«داشتن و نداشتن» حقیقت اینه که «نداشتن» می‌تونه انسان رو مجبور به انتخاب‌هایی کنه که اگر «دارا» بود، شاید هرگز انتخابشون نمی‌کرد. به همین خاطره که در انتهای کتاب نمی‌تونی بگی هری مورگان آدم خوبی بود یا بد؛ و همین‌طور شاید درباره هیچ‌کس نتونی به‌سادگی چنین قضاوتی کنی. چون آدم‌ها رو نمی‌شه فقط از روی یک عمل قضاوت کرد؛ باید دید چه شرایطی اون‌ها رو به اون نقطه رسونده.

ساختار کتاب جوریه که ممکنه موقع خوندنش مدام با خودتون بگید:«خب بالاخره قراره چه اتفاقی بیفته؟» برای همین پیشنهاد میکنم قبل از خوندن این اثر همینگوی ، یه سرچ مختصر درباره‌اش داشته باشین تا با دید بازتری شروعش کنین.

پیشنهاد میکنم بعد از خوندن کتاب، فیلم همنت رو هم ببینید. درباره همنت جمله‌ای رو خوندم که اینجا مینویسم: (همنت هرگز روی صحنه نرفت، اما شکسپیر یادش را با «هملت» ماندگار کرد.)

بقول سهراب سپهری: «یادت جهان را پر غم می‌کند و فراموشی کیمیاست... » اما با خوندن این کتاب در عجب می‌مانی «که هم یاد، کیمیاست و هم فراموشی!»

بنظرم آدمی که همه معنای زندگی‌اش را به یک رویا گره زده باشد، حتما با از دست دادن آن رویا امتحان می‌شود؛ و بعد از مدتی یاد می‌گیرد که هنوز هم می‌تواند در مسیر آن رویا قدم بردارد؛ فقط کافی‌است برای رسیدن به آن رویا، یک معنای جدید و قوی پیدا کند. کتاب خوبی بود.

«کاش تولدمن هم می‌ماند برای بعد، به کجای دنیا برمی‌خورد؟»

«بچه که بودم خیال می‌کردم همه چیز مال من است، دنیا را آفریده‌اند که من سرم گرم باشد، آسمان، زمین، پدر، مادر، درخت‌ها، اسب‌ها، کالسکه‌ها و حتی آن گنجشک‌ها برای سرگرمی من به وجود آمده‌اند‌.بعدها یکی یکی همه چیز را از من گرفتند.»

«گفت: مرا یادت هست؟ دویدم و در راه فکر کردم که من چه یادی دارم، چرا یادم به وسعت همه تاریخ است؟ و چرا آدم‌ها در یاد من زندگی می‌کنند و من در یاد هیچکس نیستم؟»

«با نگرش به در هم بودگی، بینشی که نشان می‌دهد ما با یکدیگر و با تمام زندگی در ارتباط هستیم، نیازی نیست منتظر بمانیم تا روزی در بهشت با عزیزانمان ملاقات کنیم. آنها همین حالا در کنار ما حضور دارند.»

«من می‌میرم؛ تو زنده می‌مانی؛ ... به اکراه دم برآور، تا داستان مرا بازگو کنی. هملت، پرده پنجم، صحنه دوم»

«- هیچ تصور نمی‌کردم دلت بخواد جواهر هدیه بگیری. - دلم نمی‌خواد. فقط فکر هدیه گرفتن رو دوست دارم و اینکه وقتی هدیه‌ها کهنه می‌شن، آدم نگاهشون کنه و بهشون فکر کنه.»