کافکا در ساحل

یه کتاب سورئال باید این سبک و دوست داشته باشی تا کتاب رو دوستش داشته باشی

من از کتاب های سوررئال خوشم نمیاد برای همین دوسش نداشتم.

این کتاب واقعاً زیبا وعالیه. دو خط داستانی جدا ولی وابسته به هم رو طی می‌کنه. پر از لحظات و نکات جذاب و پند آموز، شاید شما یا ترس‌هاتون داخل بخشی از کتاب وجود داشته باشید. امیدوارم بخونید و از خودش مانند من لذت ببرید.

با اینکه‌ کتاب رو چند سال پیش خوندم اما تو لیست خریدمش هست و میخوام بخرم که دوباره بخونمش.جزو کارهای عالی موراکامی هست.بی نهایت دوستش داشتم... چند بهش اول ممکنه گیج بشین اما بعد خط داستان دستتون میاد و مجزوبش میشین نمیتونین بذارینش کنار

مثل بیشتر آثار مواراکامی سبک سورئال هست. اگر از این سبک خوشتون نمیاد به هیچ وجه سمتش نرید ولی اگر این سبک نوشته رو می پسندید، این کتاب رو هم دوست خواهید داشت. من خودم بدم نیومد ولی نمی تونم (مثل خیلی ها) بگم شاهکار بود.

کتاب از دو بخش مجزا از هم تشکیل شده که در نهایت به هم می رسن. کلی سوال توی ذهنمه کلی مسئله حل نشده باقی موند که هیچ ایده ای راجع بهشون ندارم. ولی خوندنش باعث شد یادم بیاد چرا عاشق ادبیاتم. فضای داستانی راز آلود و مبهمش و ترکیبش با تراژدی قشنگ بود؛ اگرچه عاشق تراژدی های یونان باستانم اما خیلی طرفدار حضورشون به این صورت توی داستانهای امروزی نیستم. کتاب هر لحظه عجیب و عجیب تر میشه. پر از دیالوگ های قشنگه و تو رو با دریایی از موسیقی ها و افسانه های قشنگ آشنا می کنه. من هیچ تصوری از کتابهای موراکامی نداشتم و فکر می کردم با یه کتاب واقع گرایانه طرفم؛ اما اونقدر مرز بین واقعیت و تخیل و رویا و بیداری توی اون در هم بود که هنوز هم نمیدونم دقیقا چی شده. در کل پیشنهاد میشه

هنوز نخوندمش😔