«هنگامی که انسان خو کرده است از آدمیان چیزی نخواهد و همیشه چیزی بدیشان ببخشد، ناخواسته به سوی شرافت گام بر می دارد.»
صفحه ۴۲۷
«انسانی، زیاده انسانی» از مهمترین آثار نیچه است؛ کتابی که در مرز میان فلسفه، تأملات اخلاقی و نگاه تیزبین به روان و جامعه حرکت میکند. در این اثر، نیچه با نثری قطعهقطعه و اندیشهمحور، سراغ موضوعهایی مثل حقیقت، اخلاق، هنر، دین، علم و عادتهای ذهنی انسان میرود و آنها را از زاویهای تازه و گاه چالشبرانگیز بازخوانی میکند. این کتاب داستان خطی ندارد، اما خواننده را وارد سفری فکری میکند که در آن هر بند میتواند دریچهای به پرسشی تازه باشد. فضای اثر بیشتر گفتوگویی درونی با ذهن مدرن است؛ جایی که نیچه باورهای جاافتاده را میسنجد، از عادتهای فکری انسان پرده برمیدارد و نشان میدهد چگونه بسیاری از یقینهای ما، ساخته و پرداخته ترس، عادت یا نیاز به امنیتاند. اگر به کتابهایی علاقه دارید که برای خواندنشان باید مکث کرد، خط کشید و دوباره برگشت، این اثر انتخابی جدی و تأملبرانگیز است. «انسانی، زیاده انسانی» از آن کتابهایی است که بیشتر از روایت، با پرسشهایش در ذهن میماند و برای مخاطب علاقهمند به فلسفه و ادبیات کلاسیک، تجربهای عمیق و بحثبرانگیز میسازد.
جملههای ماندگار
«هنگامی که انسان خو کرده است از آدمیان چیزی نخواهد و همیشه چیزی بدیشان ببخشد، ناخواسته به سوی شرافت گام بر می دارد.»
صفحه ۴۲۷
«آن کس که نمی داند چگونه خونسردی خود را حفظ کند نباید خود را در گرماگرم احتجاج وارد کند.»
صفحه ۳۴۰
هنوز نظری برای این کتاب ثبت نشده.