ولی خانه ی من نیست: مردم نگاری زیست_فرهنگ اجاره نشینی در تهران

معرفی کتاب ولی خانه ی من نیست: مردم نگاری زیست_فرهنگ اجاره نشینی در تهران

«ولی خانه‌ی من نیست» روایتی مردم‌نگارانه از تجربه‌ی اجاره‌نشینی در تهران است؛ تجربه‌ای که برای بسیاری از ساکنان شهر آشناست، اما کمتر با دقت و عمق به آن نگاه شده. هانیه بنی‌هاشمی در این کتاب سراغ زیست روزمره‌ی مستأجرها می‌رود و نشان می‌دهد خانه، وقتی مالکیت در کار نیست، فقط یک سقف نیست؛ نقطه‌ای است میان امنیت و بی‌ثباتی، تعلق و موقتی‌بودن. کتاب با نگاهی اجتماعی و فرهنگی، از رابطه‌ی آدم‌ها با محله، صاحب‌خانه، قرارداد، اسباب‌کشی و حس همیشگی «موقت بودن» حرف می‌زند. در پسِ روایت‌های این کتاب، اضطراب اقتصادی، تغییر سبک زندگی شهری، و فشار روانیِ جابه‌جایی‌های پی‌درپی دیده می‌شود؛ مسائلی که اجاره‌نشینی را از یک وضعیت صرفاً اقتصادی به یک تجربه‌ی زیسته و هویتی تبدیل می‌کند. نویسنده تلاش می‌کند از دل گفت‌وگوها و مشاهده‌های میدانی، تصویری دقیق و انسانی از تهران امروز بسازد؛ تهرانی که در آن خانه‌داشتن برای همه معنای یکسانی ندارد. همین نگاه، کتاب را برای کسانی که به جامعه‌شناسی شهر، زندگی روزمره و مسئله‌ی خانه در ایران علاقه دارند، خواندنی و تأمل‌برانگیز می‌کند.