
فئودور داستایفسکی
به نظرم چیزی که جنایت و مکافات رو ماندگار میکنه، اینه که میبینیم راسکولنیکف چطور از نظر فکری برای جنایتش دلیل میتراشه، اما در عمل نمیتونه از عذاب وجدانش فرار کنه. انگار داستایفسکی میخواد نشون بده فاصلهی بین چیزی که فکر میکنیم بهش باور داریم و چیزی که واقعاً در وجودمونه، خیلی بیشتر از اونیه که تصور میکنیم.


















