ابله

تو خط به خط این کتاب و پیرو توصیفات و توضیحات ارائه شده از نویسنده، شما دائم سعی در شناختن پرنس دارید ولی دقیقا اونجایی که احساس کردید با خلقیات و اخلاقیاتش آشنا شدید یهو با یه وجه دیگه از شخصیتش مواجه میشید؛ انگار این فرد رو دارید از نگاه و دید تک تک شخصیت‌های این کتاب بررسی می‌کنید، یه جورایی مثال بارز “هرکسی از ظن خود شد یار من” :) بخش اول این کتاب برای من لذت بخش ترین بود، خاصیت ابله برای من این بود که تا میومدم از روند داستان دلسرد بشم یهو یه اتفاقی میفتاد که منو کنجکاو می‌کرد ادامه بدم و جذبش میشدم. از طرفی بعضی رفتارها و حرفها از بقیه شخصیت‌ها میخوندم که واقعا با خودم میگفتم احتمالا موضوع داستان، توصیف زندگی جمعی از ابلهان باشه نه یک ابله!!! درواقع تا اواسط کتاب من پرنس رو زیاد ابله درنظر نمی‌گرفتم بلکه شخصیت برجسته‌ای میدونستمش که صاحب طرز تفکر خاصیه و حرف‌ها و نظرات قشنگی داره اما خب اخرای داستان ورق برمیگرده و تحت تاثیر اتفاقات پیش اومده پرنس ما هم تغییر میکنه… بیشتر از این نمینویسم که یه موقع اسپویل نکنم:))

ابله برای من روایت برخورد معصومیت با جهانی‌ست که در آن عشق، پول، شهوت، حسادت و قدرت در هم تنیده‌اند. میشکین با سادگی و شفقتی کودکانه وارد جامعه‌ای پر از ریا و تاریکی می‌شود و می‌کوشد با عشق و زیبایی، انسان‌ها را نجات دهد؛ اما در نهایت، همین زیبایی و عشقی که قرار بود نجات‌بخش باشد، به ویرانی می‌انجامد. شاید تراژدی میشکین همین باشد:در جهانی که همه در پی تملک و نابودی یکدیگرند، پاک ماندن خود به نوعی شکست تبدیل می‌شود.

ابله بیش از اونکه صرفاً داستان یک انسان ساده‌دل باشه، آزمایشي اخلاقي درباره‌ي امکانِ معصومیت تو جامعه‌اي گرفتارِ حرص، غروره. داستایفسکي با شخصیت میشکین نشان ‌میده که فضیلت، برخلاف تصور، لزوماً به رستگاري منجر نمیشه و حتي میتونه تو جهاني ناسازگار با اون به تراژدي بدل بشه. نقطه قوت اثر، روان‌شناسي عمیق و شخصیت‌پردازي چندلایه است؛ هرچند پراکندگي روایت و طولاني‌شدن برخي گفت‌وگوها گاهي از ضرباهنگ اون کم میکنه.