جامعه خانه کتاب بی
تازهترین جملههای ماندگار و نقدهایی که کتابخونها درباره کتابها نوشتهاند.
Secret@ftmrzyجملهزمانی خوندمش که نیاز داشتم یکی بهم بگه بیخیال زندگی همینه که هست، چیزی دست تو نیست، سخت نگیر اما نه اونطوری که ادما بهت میگن و این حس و میدن که احساساتت بی ارزشه انگار شخصیت ها و موقعیت هارو برات شفاف میکنه و تو خودت تصمیم میگیری که خیلی چیزا رو رها کنی
حنا@hana.shنقدقابل پیش بینی نبودنش رو دوست داشتم تا آخر کتاب برات غافلگیری داره
Mika@melika4774جملهتیکهای از من است که در من زندگی نمیکند
Kimia@kimia1نقدداستان ساده و روان و بسیار پرکشش ، تک تک لحظاتشونو به راحتی می تونستم درک کنم . 🍂
بیان شیوا و قشنگ نویسنده ؛ همزاد پنداری که میتونه هر زنی با این داستان داشته باشه و خلاصه واژه و دیالوگ های که قابل لمس و درکن ، درکل عالی بود ❤️
نیستی ندیدن نیست، چیز پُرتری است و همزمان خالیتر.
🦋@asal.جملهآیا به راستی باید مرد؟ و ندای درونش جواب داد:« بله،حقیقت است و باید مرد.» می پرسید:« ولی اخر این همه رنج برای چیست؟» و ندای درون جواب می داد:«دلیلی نیست؛برای هیچ.»
Delvin@deli_atmجملهدر این دنیا نه خوشبختی هست، نه بدبختی. فقط قیاس یک حالت با حالتی دیگر است. تنها کسی که حد اعلای بدبختی را شناخته باشد میتواند حد اعلای خوشبختی را درک کند. میبایست انسان خواسته باشد بمیرد تا بداند زنده بودن چقدر خوب است.
Narges@narcissusجمله- شما خیلی شادابید همیشه جوان و شادابید. چه حرف ها! خبر از دل آدم که ندارند، نمی دانند هر آدمی سنگی است که پدرش پرتاب کرده است. پوسته ظاهری چه اهمیت دارد؟ درونم ویرانه است، خانه ای پر از درخت که سقف اتاق هاش ریخته است، تنها یک دیوار مانده، با دری که باد در آن زوزه میکشد. یا نه، چناری است که پیرمردی در آن کفش نیمدار دیگران را تعمیر میکند، گیرم شاخ و برگی هم داشته باشد.
Narges@narcissusجملهدخترهایش با آن موهای مشکی و چشم های نافذشان گاهی شبیه جادوگرهای جوان میشدند. راحت میشد فهمید که چرا زن ها از مردها و نیروی جسمانی و شهوت و قدرت اجتماعی شان میترسیدند، اما زن ها، با آن حس ششم قویشان، خیلی تودارتر و آب زیرکاهتر بودند: آنها می توانستند چیزی را خیلی قبل تر از آنکه اتفاق بیفتد پیش بینی کنند، شب رویایش را ببینند و ذهن آدم را بخوانند. در زندگی زناشوییاش لحظه هایی بود که کم و بیش از آیلین ترسیده و به شهامت و غرایز نیرومندش غبطه خورده بود.
Narges@narcissusجملهآن بالا چقدر ساکت بود اما چرا هیچ وقت به آدم آرامش نمیداد؟ هوا هنوز روشن نشده بود و فرلانگ نگاهی به رودخانه انداخت که آن پایین میدرخشید و نور چراغ های قسمت های روشن شهر را منعکس میکرد. خیلی از چیزها، وقتی چندان نزدیک نبودند، به نوعی زیباتر به نظر می آمدند فرلانگ نمیتوانست بگوید کدام را ترجیح می دهد: منظره شهر یا انعکاسش در آب رودخانه.
کتابیه که همه باید بخوننش
جهان چیزی جز گذران تصویرهای گریز پا نیست.
Narges@narcissusجملهآن موقع ها تابستان ها مثل همان قدیم بود و زمستان ها همیشه برف سنگینی میآمد و همهجا یخ میبست. اما این روزها حتی هوا هم رمق گذشته را ندارد و انگار فقط ریزش برگ درختان خبر از تغییر فصل میدهد.
Narges@narcissusجملهدیگر خوب یا بد بودن چیزی برایم مهم نبود؛هرچیزی در هر صورتی بد بود.
Narges@narcissusجملهدارم میمیرم و هر روز و هر لحظه پیش خدا خواهم بود. خدا را پیرمردی خرفت و عصبانی با موهای آشفته تصور می کردم که پتویی راه راه دور خودش پیچیده است. یادم می آمد انگار قبلا توی کتاب مقدس خوانده ام که پاهایی از جنس برنز دارد. پیش خودم فکر می کردم بهشت جای راحتی نیست و از تختخواب، آتش، خورشید کتاب و غذا خبری نیست؛ آنجا همه چیز در حال سکون است و برگ درختها با وزش باد تکان نمیخورد؛ موسی هم آنجاست و آن پاهای ترسناک برنزی. خطاب به خدا گفتم: «لطفاً من رو نبر به بهشت. بذار توی قبرم بمونم و آرامش داشته باشم.» اما می دانستم چنین چیزی را قبول نمیکند باید به خاطر همه گناهانی که مرتکب شده بودم مجازات میشدم، این بار گفتم: «خدایا لطفاً بذار زنده بمونم و توی همین دنیا تاوان کارهام رو بدم. بعدش هم وارد بهشت نشم و همون جا توی قبرم آروم بخوابم.»
a2sa@a2saجملهگاهی ترسناک ترین آدم ها آن هایی هستند که فکر می کنی می توانی بهشان اعتماد کنی.
کتابی پر از تعلیق و خواننده را تا لحظه آخر با داستان همراه می کند.
خيلي دوسش داشتم روان و ساده ولي پركشش
صدرا@sad_mkhنقدحیف کاغذ، حیف وقت، حیف پول صد رحمت به اون کتاب گیاهان دارویی
