مزرعه ی حیوانات

مزرعه حیوانات برای من بیشتر از اینکه فقط داستان انقلاب حیوانات باشه، داستانِ قدرت و فسادشه. حیوان‌ها برای آزادی و برابری علیه صاحب مزرعه شورش می‌کنن ولی کم‌کم خوک‌ها، مخصوصاً ناپلئون، همون سیستمی رو می‌سازن که خودشون علیهش قیام کرده بودن. چیزی که خیلی خوب بود اینه که اورول نشون می‌ده چطور قدرت لزوماً یک‌دفعه آدم رو فاسد نمی‌کنه کم‌کم با تغییر قانون‌ها، کنترل اطلاعات، ترسوندن مردم، دشمن‌سازی و قانع کردن بقیه با دروغ و تبلیغات شروع میشه شخصیت‌هایی مثل باکسر هم خیلی دردناکن حیونی زحمتکش که واقعاً به آرمان انقلاب ایمان داره ولی دقیقاً به خاطر همین اعتماد و اطاعت مورد سوءاستفاده قرار می‌گیره. از طرف دیگه اینکه حیوان‌ها کم‌کم تغییرات رو می‌بینن ولی نمی‌تونن گذشته رو به خاطر بیارن یا به چیزی که بهشون گفته می‌شه شک کنن یکی از ترسناک‌ترین بخش‌های کتابه. با این حال به نظرم مزرعه حیوانات کمی اورریتد شده البته نه از نظر ارزشش بیشتر از این جهت که بعضیا بیش از حد سادش می‌کنن و فقط می‌گن این کتاب درباره شوروی و استالینه قطعاً نقد اورول به انقلاب روسیه استالینیسم و حکومت تمامیت‌خواه بخش مهمیه ولی حرف کتاب گسترده‌تره درباره‌ی هر جامعه‌ایه که قدرت بدون نظارت جمع بشه و مردم اجازه‌ی سؤال کردن و فکر کردن نداشته باشن. از طرفی بعضی شخصیت‌ها عمداً خیلی نمادین و ساده طراحی شدن و همین باعث می‌شه از نظر شخصیت‌پردازی به عمق رمان‌های بزرگ نرسن. ولی برای کتابی به این کوتاهی اینکه بتونه این‌قدر روشن درباره‌ی قدرت، تبلیغات، تحریف حقیقت و سوءاستفاده از اعتماد مردم حرف بزنه، واقعاً نقطه قوت بزرگیه. برای من تلخ‌ترین بخش داستان همون چیزیه که در پایان اتفاق می‌افته: حیوان‌ها به جایی می‌رسن که دیگر نمی‌تونن فرق بین کسانی که علیه‌شان شورش کرده بودند و کسانی که حالا حکومت می‌کنند را تشخیص بدهند؛ یعنی انقلاب پیروز شده، اما آرمان انقلاب مرده