Hannah

تا اینجای کتاب که خوندم یه چیزی خیلی چشمم رو گرفت، اینکه دالرگات بهترین کارفرمای قرنه.

واقعا پایان غیرقابل پیشینی ای داشت خیلی خوشم اومد.

صفحه آخر نویسنده بهمون فهموند و منظور از کلکسیونر کسی نیست که پروانه جمع می کنه. :)

خیلی کتاب جالبی نبود فقط متن های قشنگی داشت که به درد استوری اینستا میخوره.

اگر عزیزتون رو تازه از دست دادین پیشنهاد میکنم فعلا این کتاب رو نخونید.

اینکه نویسنده این کتاب یک مرد بود واقعا برام جالب بود.

«شکسته دل... تو فکر می کنی خواهی مرد اما هر روز پس از آن روز وحشتناک به زندگی ادامه خواهی داد.»

«یک هفته واقعا بد با مرگ تموم میشه هنری. نمی دانم چه اتفاقاتی برایت افتاده؛ ولی اگر مرگی در آن رخ نداده آن چنان هم هفته بدی نبوده.»

«آرزو می کند کاش می توانست به خودش داروی بی حسی بزند و بدون حس کردن چیزی زندگی کند.»

«اگه بتونی فقط چند لحظه پرنده باشی، سقوط کردن دیگه مهم نیست.»